Het witte weerwoord

De bergen sloegen dekens van wolken om zich heen toen de schemering inviel. Ze hadden zich, de maan wegwuivend, strakgespannen over het dal, heimelijk wetend wat er nu gebeuren zou.
Het regende niet, maar uit de vochtige moerasgrond trok een dichte mist op die zijn lange tongen langzaam om de sparren sloeg. Alleen de toppen van de langste bomen keken nog halsreikend naar elkaar uit, toen de mist haar nachtelijke weg omhoog begon tegen de steile rotswanden.

Toen de zon haar eerste rozige schijn op de wolken legde en de eerste mensen wakker werden, was een complete wereld verdwenen. De mist was grauw in het ochtendlicht en omhulde alles wat men zich nog kon herinneren. Geschrokken gordijnen gingen weer dicht, ramen en deuren niet eens open, in de hoop dat alles weer snel terug zou komen.
En juist daardoor bleef het buiten zo stil, dat men de hoge watervallen in de verte had kunnen horen. Het groen had kunnen ruiken. En de koelte van de rotsen had kunnen voelen.