Zo zou het kunnen zijn.

Roodbruine vlinders tekenen het golvende landschap. De kleuren van de verte zijn warm, de grond een beetje dor, oranjegeel, maar de weinige bomen groen. En helemaal daarachter, als je nog verder kijkt, is er de zee. De prachtig blauwe zee die in één veeg over gaat in de zware hemel, waarin de witte zon zich dag op dag nestelt, een stekende hitte ademend.

Maar in jouw huis, buiten het dorp, is het koel. De muren crèmekleurig, het dak oranje. In de tuin staan genoeg bomen om een frisse schaduw te werpen. Vanuit die tuin zie je alles. De heuvels, de zee.
En als je je omdraait is daar het dorp met de smalle, hoge huisjes, pannendaakjes, de steegjes waar het altijd warm is en waar de was buiten hangt. Waar olijfbomen groeien langs de ijzeren trapleuningen en door de bloembakken met kleurige bloemen. Het dorp, aan de voet van de berg, tegen de steile roestbruine rotswanden waarlangs je blik omhoog gaat naar de besneeuwde toppen.

Het is vast anders. Vertel op. Alsjeblieft.