Zonder jezelf
9 september
Dan was de wereld anders. Ik stelde me voor dat ik op dezelfde plek was als normaal. De geluiden op de achtergrond waren echter niet meer weg te denken. De dingen leken dieper, zwaarder.
Ik wachtte slechts, maar mijn hart sloeg, en sloeg maar door. Alsof het de klokken moest luiden die het verlies van iemand kenbaar maakten. Ik herkende het gevoel vaag, net als de halve kramp in mijn spieren.
Verder leek alles hetzelfde, maar ik wist stiekem dat dat niet was, zoals elke gedachte die zich opdrong voor altijd wilde zijn en vooral ook deed of hij altijd al geweest was. Maar het leek of die vlagen zich ondanks dat niet vast konden klampen.
Het was iets van vroeger, de pijn, de angst, de moedeloosheid en vooral het niet weten waarheen.
Ik hoopte dat het niet te laat was. Dat het slaan voor iemand anders was.
En wat dan als het wel te laat was. Dan was alles weg.
Toen ik wakker werd merkte ik dat het te laat had mogen zijn, dat ik het niet gemerkt zou hebben. Maar ik was dankbaar dat het niet te laat was geweest.
Niet lang erna werd ik nog wakkerder geschud, harder, pijnlijk, maar ik wist dat de goede wereld weer op me terug zou komen. En dat ik wel zou zorgen dat dit nooit weer zou gebeuren.
Ik kom via de weblog van Windswept op jou weblog terecht… Je hebt een mooie titel gekozen voor je weblog, die spreekt me aan! En je schrijft ook mooi, een schrijfstijl waar ik van hou.
verhalen zijn zo herkenbaar – voor de auteur. Ik als lezer kan me voorstellen waar het vandaan komt, maar niet van wat precies. Mooi desalniettemin :)
Dankje.
Veel verhalen zijn herkenbaar voor iedereen. Maar ik denk dat dit een van de voorbeelden is, waarbij dat absoluut niet zo is.
Des te meer de moeite waard misschien, te proberen dat gevoel over te brengen ;)
heel knap geschreven!! en ik vind het ook herkenbaar
Ja, dit stukje spreekt mij echt aan.
Supermooi.
Het is prachtig, hoewel het me vrij weinig zegt. Ik kan beginnen me er iets bij voor te stellen – een gevoel, een ademtocht, een hartslag – en dan is het weer weg. Je schrijft erg ongrijpbaar. Het doet me denken aan een platte steen die over het oppervlak van mijn bewustzijn ketst.
Heel erg interessant ^^