Een brief, of tegelijkertijd ook niet

Ik schrijf geen brief om te zeggen dat ik je vriend wil zijn, of juist je vijand. Ik schrijf geen brief om iets belangrijks te vertellen. Niet om te zeggen hoe goed of slecht het met me gaat, niet om iets aan je te vragen.
Misschien schrijf ik deze brief zelfs niet eens aan jou.

Ik schrijf alleen maar om te schrijven. Omdat ik daar gelukkig van word. Omdat ik blij ben om de muziek en de vogels en de lucht die – hoe vanzelfsprekend – blauwer is dan de wolkenstrepen die er helaas nauwelijks zijn, en ik zeg dat ik wacht op de zonsondergang die de strepen elk hun kleur zal geven.

Ik wil vertellen dat alles langs me heen gaat wat ik niet over me heen wil laten komen. Ik weet niet waarom of hoe ik dat geleerd heb en ook niet of het goed of slecht is, maar het is.
En met dat ik me daar niet druk om ga maken maar er gewoon gelukkig mee zal zijn, ben ik al aan het einde van deze brief, die nergens over ging en ook nooit ergens over zal gaan. Een brief van vandaag, omdat het morgen anders kan zijn. Misschien vond je het wel de moeite om te lezen.