De voorbijganger

In het café zaten 6481 krijsende kinderen. Had ik weer. Ik begreep nooit waarom ze de ramen niet groter maakten, zodat je tenminste van buitenaf kon zien dat je niet naar binnen moest gaan.
Te laat. Al die kinderen hingen al aan mijn armen te bungelen voor ik over de drempel was. Hadden die opdonders soms geen ouders die ze konden leren wat fatsoen was? Dat je je eten in je mond stopt en niet ernaast? En dat je andermans spullen heel laat?
Wat dat betreft hadden de kleine ramen wel voordelen. Je zag tenminste niet zo goed wat voor smeerboel het werd.

Zodoende kwam ik er ook een kwartier te laat achter dat mijn aantekeningenboekje uit mijn achterzak verdwenen was. Er vloog ineens een vliegtuig voor mijn neus langs. Op het papier een bekend handschrift.
Ik sprong overeind. Rats! De ladder in mijn panty was een geluk bij een ongeluk. De kinderen vlogen erop af en trokken eraan alsof het een jong lief hondje was. Gelukkig kon de ladder niet dood. En gelukkig was het niet het soort ladder waarlangs ze naar boven konden klimmen en mijn bovenlichaam bereiken. Ik sleurde de trossen aan mijn benen mee naar het boekje, dat na de invasie verlaten en alleen op de vloer lag te liggen.
Razendsnel raapte ik het op en hield het boven mijn hoofd, om te redden wat er te redden viel. Maar het werd algauw duidelijk dat de voorkeur van vernielzucht uit was gegaan naar de beschreven pagina’s. Blijkbaar was zwarte inkt leuker dan blauwe lijntjes.
Eén voor een scheurde ik de lege pagina’s uit en stopte ze opgepropt in de gulzige kindermondjes. Mijn benen werden lichter en lichter.

Vijftien minuten later stapte ik voldaan de straat op, met in mijn achterzak geen boekje maar zilveren oorbelletjes uit de vele meisjesoren. Daar kon ik wel een nieuwe panty voor kopen.

Tegen de voorbijganger, die vragend naar de bebloede plastic tas keek, zei ik: “Het is veilig. Het zou zonde zijn als je niet ook wat van het malse vlees meenam.”