Lente
De sneeuwklokjes en krokussen staan al weer een tijdje in volle bloei, zelfs de eerste narcissen hebben zich al laten zien. De vogels fluiten weer, als ik ’s morgens wakker word. Bomen en struiken lopen al uit. Te vroeg!
Niet dat ik het niet mooi vind, maar ik mis iets, ik ben iets kwijt.
Waar is de winter?
“Als de tijd niet zo eeuwig ongrijpbaar was geweest, zou ik haar van de muren scheuren en tussen mijn vingers vermorzelen, de macht uit haar zuigen alsof ze altijd al zwakker was geweest dan de sprietjes gras die ik ’s zomers gewoon was op te eten, omdat ik niet wilde dat ze alsmaar groter groeiden.
Maar de tijd zou naar mij nooit kijken en zelfs alleen maar sneller gaan naarmate zij verstreek; ook het gras scheen dat te weten want het groeide en groeide omdat het domweg nooit meer vroor hier, of omdat het echt besefte dat de tijd haar versnelling niet stopte.
Mijn idee was, dat niet het gras, maar de zomer dit wist en zij daarom de winters verdrong, die winters waar ik alleen maar meer van ging houden. Omdat het mij nooit gegund scheen, te houden van datgene dat bij me kon zijn.”
Het is misschien niet helemaal wat je bedoelde, Ingeborg, maar toch ook wel leuk, denk ik.
Oh, ik bedoelde het in de breedste zin van het woord, benieuwd wat jij er van zou maken. En ik denk dat het aardig goed gelukt is, deze keer. Vooral dat citaat, dat misschien wel van Sarah is, vind ik erg mooi.
Ik vraag me alleen af of iets groter kan groeien.
En, zomer is mannelijk.
Het citaat is van Sarah, inderdaad.
Kan iets niet groter groeien? Kleiner groeien lijkt me moeilijk; groter groeien daarentegen niet meer dan logisch. Of ben ik dan zo stom?
Zomers zijn zo vrouwelijk als ik dat graag zie; met personificaties kun je, dacht ik althans, alle kanten op.
Leuk. :) Of niet, leuk, maar iets anders. Ik weet niet wat. Mijn woordenschat is stom, zoals de woorden ‘leuk’ en ‘stom’. Zinloze, lege woorden. Maar ik bedoel het erg vol. Snap je? Nou ja, sorry.
Ja, ik snap het. Ik vind mijn woordenschat ook vaak stom. Wat wil je, in mijn situatie… Ik hoop dat je dát snapt. Ik kan het hier niet uitleggen, natuurlijk.
Maar in ieder geval vind ik het gewoon leuk dat je het leuk vindt, of dat nou een intellectueel woord is of niet.
Voor mij zijn ze sowieso vol, al lijken ze soms simpel of zelfs bijna cliché.
:) Gelukkig. Lang leve de volheid der sommige woorden. ;)
*der meeste woorden ;)
Op een enkel kleinigheidje na, vind ik in ieder geval dat woorden allemaal vol zijn.
Mooi hoor, Esra! :)
…En toen waren mijn volle woorden op. :)
Toch nog niet helemaal, geloof ik ;)
Woorden zijn zo ongelofelijk veelzeggend… Bijna onbegrijpelijk dat wij ons op een dergelijke wijze uit kunnen drukken.
Weer inspiratieloos. En ik heb nergens tijd voor.
Ik kan me bijna niet voorstellen dat jullie er in geïnteresseerd zijn, maar misschien begrijpen jullie iets beter waarom er hier niets gebeurt als ik een korte samenvatting geef van hoe ik me nu voel:
Ik ben bang voor het leven, doodop en gestresst om de 1001 dingen die nog moeten gebeuren.
Ja, ik ook – maar Esra, je doet je best en dat is goed. Meer kan niet. Het lukt je waarschijnlijk wel, houd nog maar even vol.
Ik realiseer me dat de tijd die je na school en in de weekenden hebt eigenlijk best veel is. Ik moet gewoon niet zoveel tijd verkwanselen :P (dat woord moet gewoon even, ik vind het zo’n leuk woord :) )