Vulkaaneilanden zijn niet idyllisch

Ik ben tweeëntwintig. Mooie leeftijd? Ja, bestwel. Jong, en uiterst knap bovendien, wat wil je nog meer? Nou, dat zal ik eens uitleggen: ik wil van die ellendige puisten af. Het begon allemaal lieflijk – rond mijn vijftiende, zoals dat gaat – met van die schattige kabouterpukkeltjes. Dat was helaas niet van lange duur. Het werden er niet meer, maar ze werden wel dikker. Een soort vasteklantenvoordeel ofzo. Hier en nu heb ik dan ook regelmatig van die enorme vulkaanuitbarstingen in mijn gezicht. En het ergste is: ze zeggen dat het zo ongeveer tot je vijfentwintigste duurt. Waar moet dat heen? Totdat ik weer af begin te takelen loop ik dus rond met mijn voordeelabonnement.
Nu mag ik niet klagen, want de laatste maanden begon de lucht te klaren. Mijn paddenstoelenkin hield zich zomaar ineens redelijk koest. En die paar mee-eters op mijn voorhoofd, nou, daar doe ik het voor – als het maar niet zo verschrikkelijk rood wordt.
Voor rode vlekken heb ik overigens een zeer groot talent. Geef me een glas alcohol en drie minuten laten zit ik helemaal onder: mijn voorhoofd, hals, handen, armen, om maar niet te spreken van mijn wangen, die tegen die tijd paars zijn. Maar dat is een ander verhaal.
De puisten dus. Zomaar ineens weg. En toen werd het kerst. En sloeg de paniek toe, want dat ene zwarte puntje begon ineens in een bultje te veranderen. En als de paniek toeslaat, dan ga ik domme dingen doen. Knijpen bijvoorbeeld. Dat hielp niet – ik smeerde er alleen een kilo bacteriën in. En zo geschiedde: deze mee-eter ging ontsteken. Ten einde raad ging ik op eerste kerstdag verder. Ik porde, krabde, camoufleerde, prikte maar niets hielp. Het zat veel te diep; daar heb ik nou eenmaal mijn abonnement voor.

Zodoende breng ik mijn kerst door alsof ik geprobeerd heb mijn voorhoofd te braden in de koekenpan, in plaats van de rollade. Ik denk dat ik in een hoekje ga huilen.