Altijd niet
Altijd was ik moe geweest. Altijd was ik mij geweest.
Vaak boos of geïrriteerd of kwaad. Soms verdrietig. Soms juist toch nog vrolijk.
Altijd was ik Esra of Sarah die zichzelf van ergernis kon opeten tot aan haar tenen. Totdat dat gevoel wegspoelde. Onbekend werd. Maar nu, vandaag, was het weer terug en kwamen mijn tenen weer in zicht en nog veel meer dan dat. Ik vraag me af wat er zich nu zoal in mijn maag bevindt.
Ik was altijd niet zó overspoeld met radeloze vlammen, woede over alles en iedereen.
Esra? wat is er?
Ik was boos. Dat wist je toch al?
Mijn vader had niet 1x vaker met zijn vork op zijn bord moeten hameren, dan was ik heel hard gaan krijsen en janken.
Naja. Het was een situatie om hopeloos van te worden. Ik ben maar weer magnesium gaan slikken, misschien dat het iets goedmaakt.
Wat is er aan de hand? Kop op, ik hoop dat de lucht helpt. De aanwezigheid daarvan bedoel ik. Misschien denk je: maar de lucht, die is er altijd.
Daarom juist.
:)
Dankje. Het gaat alweer stukken beter.
Beetje melig zelfs.
Ik ben zojuist bij een koor geweest in Nijmegen. Super leuk en gezellig. Misschien ga ik erbij :D