Supergirl
And then she’d say, it’s okay,
I got lost, on the way,
but I’m a supergirl, and supergirls don’t cry.
En dat is precies de reden waarom ik niet degene ben die ik misschien wel had willen zijn.
Ik neem mezelf te serieus.
And then she’d say, it’s okay,
I got lost, on the way,
but I’m a supergirl, and supergirls don’t cry.
En dat is precies de reden waarom ik niet degene ben die ik misschien wel had willen zijn.
Ik neem mezelf te serieus.
Apart.
Dooddoener.
Dat is overigens míjn stopwoordje. Nouja, Lars zijn stopwoordje :P Volgens mij heb ik het van hem overgenomen tenminste.
Ik zei het ook juist omdat het jouw stopwoordje is. :)
Ik weet niet wat ik moet schrijven.
Haha, je hóeft niets te schrijven ;)
Klinkt het overigens heel stom als ik zeg dat het niet echt serieus is dat ik mezelf te serieus neem?
Het klinkt niet stom, maar het is wel stom dat je er neerzet dat je jezelf te serieus neemt terwijl dat niet serieus is.
Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet schrijven, terwijl ik het wel wil.
Tja. Ik kan het ook niet voor je doen… Maar je mag gerust iets schrijven wat met dit alles helemaal niets te maken heeft hoor ;)
Oke. Dan probeer ik dat.
Het lukt niet.
:(
Jammer. Ik lees het altijd graag, dat weet je.
Ik zit me af te vragen of ik een beginnetje zal maken. Maar dat slaat natuurlijk nergens op.
Ik mag kalenderbladen afscheuren zometeen van mezelf. Dat vind ik altijd fijn. Misschien is het geruststellend dat er weer iets voorbij is. Vooral nu.
Je zou Hermans’ Een heilige van de horlogerie eens moeten lezen. Daarin zijn het afscheuren van een kalenderblad, het dragen van een horloge vormen van jezelf bedriegen. Vooral horloges zijn bedriegers. En we hebben ze zelf verzonnen. Tenzij er iets of iemand is dat besloten heeft dat wij het verzonnen.
Ik vind het zonde dat er zoveel vergeten wordt. Ik bedoel: wie onthoudt er – als papa en ik dood zijn – dat we liedjes zongen tijdens de afwas? Dat we theedoeken om onze hoofden bonden en de meest idiote gezichten trokken, dat we in een geheimtaal tegen elkaar spraken die we beide niet verstonden?
Ik houd van de dingen die in een stad gebeuren, terwijl ik me niet vaak in een stad bevind. Ik vind het bijzonder dat 1 + 1 niet altijd 2 is, dat dat met allergieen te maken kan hebben.
Ik houd van IJslandse muziek. En van fietsen. Ik houd er van beoordelen of kritiek.
De dingen die voorbij gaan. Daarmee heeft dit te maken: ik wil weten hoe lang het ‘nu’ duurt? In hoeveel delen kun je tijd splitsen? Tijd is toch geen deeltje?
Ik haat grote vragen. Ik wil het liefst kijken naar kleine dingen (sterren?). Ja, de kevertjes in het gras of zo.
Ik houd van de mensen die kaartjes sturen, me met wiskunde helpen, kaarsjes branden en van duimen. de mensen. Dat is geen fout. Het minst nog houd ik op dit moment van mezelf.
Ik houd van stilstaan op drukke stations en telkens de omgeving zien veranderen. Ik houd niet van alle tandpasta behalve Elmex. Dit is natuurlijk geen reclame.
Ik wil de laatste tijd heel graag verhalen schrijven, maar ik kan niks bedenken. Ik schrijf alleen over de dingen die al bestaan, zoals over Vincent of over Anne. Daar moet natuurlijk achternaam bij. Verzin hem zelf maar.
Ik wil alle rommel uit mijn kamer en ik wil een grote boekenkast tot aan het plafond met een ladder. De aanrecht is schoon, zou mijn oma zeggen die ook altijd wel bedankt zegt. Of het heeft over een placebo (op z’n Engels). regor, maar dan andersom. Ja, snap je?
Morgen is maandag, morgen wil ik wennen aan de wereld en aan alle mensen die drinken en me niet uitnodigen voor feestjes terwijl ik best wel eens dronken zou willen zijn, of paddo’s gebruiken. Ik vind wijn niet eens zo vies. Alleen soms. En dan lijkt het net of ik de volgende dag een kater heb van 1 glas wijn.
Nu heb ik een idee voor een verhaal. Een – in Westerse begrippen – mooi meisje van een andere planeet komt op de aarde en schrijft op wat ze daar allemaal meemaakt. Het zou bepaalde zaken in een nieuw daglicht kunnen stellen. Jongens bijvoorbeeld. Maar op zich is ook dit te groot.
Er is rijst. En de rijstenvelden uit China die zich in Spanje nestelden. Er waren geen Chinezen. Er was ook geen echte koekoeksklok of -bloem. Er waren alle nobelprijswinnaars. Er zijn pennen die het niet meer doen. Er is inkt die gelukt brengt en briefpapier. Er is een handschrift. Er is geen papier meer. Er is IJslandse muziek en er zijn vulkanen en geizers. Er zijn paardenpiemels in het Volkskrantmagazine. Ik lees het nooit meer bij mijn ontbijt. Mijn ontbijt bestond vandaag uit 2 croissantjes en een half. Later moest ik er helaas van naar de wc, vooral toen ik buiten voor mijn jarige vader had staan springen en mijn ingewanden voelden alsof ze losgescheurd waren van elkaar. Er was de prullenbak vol biggetjesverpakkingen. Er was de buurvrouw die foto’s maakte. Er was niemand die hoi zij. Er was ik die niet meer wist wat hydrolyse was. Er waren biologen die niets begrepen van het biologie-examen. Er waren gedachten onder nul. Er is het envelopje dat aangeeft dat er een nieuw e-mailbericht is: een kamer in Amsterdam. Die zoek ik niet. Er waren geen mensen, alleen een meisje zonder diploma en de wereld.
Ah, je ziet dat ik dit niet nog een keer doorgelezen heb.
:D
Wat maakt het uit dat je het niet nog een keer doorgelezen hebt. Fantastisch!
Vooral de gedachten onder nul.
Misschien moet ik Hermans inderdaad gaan lezen. Soms vind ik het jammer dat er al mensen met mijn gedachten aan het lopen zijn gegaan, voordat ik ueberhaupt geboren was.
In ieder geval is dat schrijven nu meer dan gelukt, vind ik!
En ja, ik begrijp regor maar dan andersom ;)
Ik ben de kalenderbladen vergeten. Niet gek dat ik dacht dat het vrijdag was vandaag.
Haha. Het is harstikke maandag. Niet dat het maandagger dan maandag kan zijn, maar ik vind hartstikke maandag gewoon leuk klinken :D
Harstikke of hartstikke?
Uh,
die tweede natuurlijk. Wat stom dat ik er zelf een stuk of 4x overheen heb gelezen :P
huh ik snap het niet:O
maar wel best een mooi nummer :P
Haha :P