Dag meneer,

Weet u niet meer wie ik ben?
Als ik droomde, ’s nachts,
was ik gewoon naar u te zwaaien.
Ik durfde niks te zeggen.

Nu durfde ik, en zei ik:
“Dag meneer”,
waarom zegt u niks terug?
Ik had altijd gehoopt dat u mij
wel zou herkennen,
en zou denken dat wij, een beetje,
op de een of andere manier,
bekenden van elkaar zijn zouden.

Dan zouden we gewoon even lachen.
Een vrolijke glimlach
met een heel klein stukje tand,
dat desnoods zou blinken in het daglicht.
En dan zou u weer naar de stoep kijken
en ik ook, en zouden we doorlopen.

Nu liep ik ook door en dacht ik na,
waarom er iets niet klopte.
Ik verzon dat ik wel wakker worden zou,
en dat ik dan pas wist
dat ik het maar droomde.

De nacht daarop zou ik weer zwaaien.