Kale muren
Het zijn de drukke dagen die me onttrekken. Als ik in het late donker thuiskom is daar wel de piano die in het kunstlicht staat te lonken, maar ik ga niet.
Er is al geen tijd om alleen maar te luisteren. Ik moet te hard nadenken en te snel achtereen, in compacte massa’s die niets doorlaten. Colleges soms niet eens.
Ik mis het meteen. Alles wat ik hoor is leeg en doorzichtig.
Waar blijft de dag dat de toetsen weer mijn ringen weerspiegelen onder het lage, gele zonlicht? Ík loop wel weg, maar mijn gedachte aan de gonzende lucht die me kan omhullen nooit.
Binnenkort goudgelakte kleppen.
Ik vind de dagen ook te kort.
enorm mooi geschreven!
Mooi geschreven. :)
Ik hoop dat je heel snel weer tijd hebt om piano te spelen. ^^
Ja. Nu, en ik ga het meteen doen ook :)
Zo, heb je grootse plannen?
Het is maar wat je groots wilt noemen hè.
Een piano is best een groot instrument… :P
Ai ai ai! Je wil het wel érg mooi doen weer. Onttrekken is echter een drieplaatsig werkwoord, dus ik ben bang dat je de betekenis van het woord niet helemaal begrepen hebt. ‘Moeilijke’ woorden klinken misschien interessant, maar als ze niet in je eigen woordenschat voorkomen, is het niet echt bevorderlijk voor de kwaliteit van je blog ^^
Volgens mij doelt Dana op een saxofoon :P Een altsaxofoon is niet groot.
Mooi :)
En ik ben het totaal niet eens met P. Naast het feit dat ik denk dat je het wel begrepen hebt, is het juist het afwijkende, het missende, waardoor de eerste zin aantrekkelijk is. En doet verleiden tot verder lezen.
Dank je Mina :)
Natuurlijk bedoelde ik een saxofoon. Die laatste zin zegt toch genoeg? :)
(hihi + knipoog, straks even een foto maken!)
Het verkeerd begrijpen van het werkwoord leidt in dit geval niet tot een mysterieuze ontbreking, maar tot ongrammaticale onzin. Iedereen met een beetje verstand van de Nederlandse taal begrijpt dat die eerste zin kul is en dat daar een ander werkwoord had moeten staan die wél tot een aantrekkelijke zin had geleid, maar dat ze er blijkbaar niet op kon komen.
Iedereen met een beetje menselijk gevoel of waardering zou overwegen reacties wat minder stellend en agressief te formuleren. *Kan er niet tegen als meningen als waarheden worden gepresenteerd*
Tja Mina, ik heb ook last van dat gevoel, maar laat maar.
Sommige mensen zijn nou eenmaal erg gefrustreerd en als ze zich beter voelen als ze dat op een ander af kunnen reageren, moeten ze dat vooral doen.
Dat het geen feit maar mening is ligt er zó dik bovenop dat ik er niet bang voor ben dat ook maar iemand hier erin trapt. Behalve de betreffende persoon zelf misschien.
Heerlijk al die reacties ‘in denial’. Maar wat zijn jullie nou eigenlijk aan het beweren? Dat jullie boven de grammaticawetten staan? Dat jullie eigen betekenissen en eigenschappen aan bestaande woorden mogen koppelen? Fine, be like that. De breezers hebben de weg al voor jullie geplaveid en met jullie dankbaarheid daarvoor zal de taal nog verder de vernietiging in geholpen worden. Wees er trots op…
Je hebt helemaal gelijk P., De volgende keer zullen we schrijven wat een randdebiel Esra is en dat ze maar beter een taalcursus kan gaan volgen dan een of ander (af en toe fantastisch poëtisch) gaaf weblog moet bijhouden.
Even serieus: ik ga bijten, ik heb enigszins het idee dat je dit opzettelijk doet. (Of je hebt heel weinig inlevingsvermogen.) Ik snap dus echt niet waar je over valt. Het gaat om het invullen van de stiltes, de implicaties van wat er wél geschreven staat, de woorden die je erbij associeert, (dus) expliciet weggelaten zijn. Dat je grammatica dus gebruikt om aan te geven dat er eigenlijk iets is weggelaten, etc. Dat breekt de ketting van een normale zin en trekt dus de aandacht, ik ben van mening dat men dat sporadisch als een stijlfiguur mag inzetten. (Dat is ook ongeveer het idee van stijlfiguren.)
Maar ik geloof niet dat meerdere lezers je ervan kunnen overtuigen. Al wil ik er graag nog aan toevoegen dat de vergelijking naar breezers toe op dit weblog hoogst (!) ongepast is.
Wow Jaap. Ik val bijna met stoel en al achterover.
Maar gelijk heb je. :)
Sluit zich helemaal aan bij Jaap!
En wil er graag aan toevoegen dat taalverandering iets heel normaals is en altijd plaatsvindt. Dat leidt niet tot vernietiging, maar tot variatie. Als je dat niet zo in kan zien, is dat jammer. Maar dat heeft verder niets met Esra’s stuk te maken, wel met (naar mijn idee) P.’s denkfouten.
Het gaat er sowieso niet om dat taal niet vernietigd mag worden. Dan zou P. wel één of ander weblog uitkiezen waar het écht fout gaat.
Gewoon een kwestie van hobbyloosheid. Of meneer/mevrouw heeft specifiek iets tegen mij, maar dat denk ik niet.
wooow, de frustratie van een zure en mogelijk oude idioot! VET!!! dat ik dat nog mee mag maken :P zeg doc P., ongrammaticaal is ook bepaald niet grammaticaal correct. En dichterlijke vrijheid is de bom :)
*schudt ongelovig haar hoofd*
Dat iemand besluit bepaalde grammaticale regels niet te volgen, omdat juist dat een mooi effect geeft, betekent niet dat ze ‘de betekenis van het woord niet helemaal begrepen heeft’. Integendeel. Pas als je de regels en betekenissen kent, kan je er mee gaan spelen, het je eigen maken.
Dit is een goed voorbeeld van poëtisch proza.