Het was kerst.
We zongen ’s nachts om vrede maar moesten vechten om onze stoelen. We deden vooral niet echt ons best.
De volgende dag gingen we naar vrienden en familie in onze stinkende auto’s om te eten, en dat vooral toen we al volzaten. Het hoofdgerecht gooiden we half weg omdat we echt niet meer konden, dus we begonnen aan de wijn. Omdat een sapje lekkerder, maar niet duur genoeg was.
Gezelligheid. Alsof we het niet naar onze zin hadden toen we afgelopen zomer in het gras lagen en schaterden van het lachen, omdat we alleen elkaar hadden.
Toen deze ‘gezelligheid’ voorbij was keken we op de televisie naar meisjes in verre landen, die niet naar school kunnen en alle dagen halfnaakt door de modder ploeteren.
Wij trokken onze portemonnee, want we moesten hoe dan ook
zelf nieuwe kleding hebben.
Ondanks deze dagen,
een vrolijk jaar gewenst.
Wij trokken onze portemonnee, want we moesten hoe dan ook
zelf nieuwe kleding hebben.
Gaaf, die was onverwacht.
:-) ja… ondanks deze dagen… mooi verwoord…
Het is wel gewoon zo!!
Liefs!!
Ja. Helaas wel. Daarom moest ik er ook even tegen schoppen, ook al vind ik het eigenlijk een hartstikke leuk feest natuurlijk ;)
Haha heel leuk , en jij ook een vrolijk jaar gewenst :)
Heel mooi verwoord! Kan me het goed voorstellen!
Gelukkig is het niet echt zoals het er bij ons aan toe gaat. Eten hebben we niet weggegooid.
Maar het is een soort algemeen beeld dat het gevoel van kerst zo’n scherp randje kan geven.