In plaats van een fiasco
Toen ik die avond in de spiegel keek, zag ik niet wat ik verwacht had. Ineens leek een volwassenheid doorgedrongen te zijn in mijn gezicht. Ik zag niet wat het verschil was, maar het oude kon ik niet meer ontdekken. Tevergeefs probeerde ik mijn haar nog te fatsoeneren tot het kapsel waarmee ik de dag daarvoor in alle vroegte was vertrokken en de enigszins uitgelopen mascara onder mijn ogen vandaan te halen. Niets hielp.
Hadden deze dagen dan iets veranderd? Ze hadden me blootgesteld aan zon, aan regen, aan dag en nacht, aan diepe stilte en immense drukte, aan liefde en haat. Wat was het dat me anders had gemaakt?
Ik bleef naar mezelf kijken. Mijn gezicht was moe, mijn huid bezweet en vuil, maar die blauwe ogen keken me zelfverzekerder aan dan ik ooit gezien had.
De dagen die erop volgden, echter, waren zoals anders. Ik was weer alleen en begon te beseffen dat ik dat zou blijven. De twee dagen die me anders hadden gemaakt verdwenen zelfs uit mijn gedachten. De vertrouwde gelaatstrekken kwamen terug. Daar stond ík weer voor de spiegel, ik. Dat meisje dat het allemaal stomweg niet waard leek te zijn.
Ik kon niet anders concluderen dan dat ik meer dan een spiegelbeeld nodig had, iemand die naast me kon staan. Om ooit zelf een persoon te kunnen zijn.
Weer prachtig! Dat heb je soms inderdaad, dat je je na een gebeurtenis even helemaal anders voelt, maar dat houdt dan niet lang aan. Je hebt goed die bevreemding en de terugkeer opgeschreven :)
Ik hoop alleen dat je de laatste zin van de eennalaatste alinea niet meent. En eigenlijk ook de laatste zin, maar dat is niet per se een negatieve gedachte vind ik.
Tja, wat is menen? Iedereen voelt zich waarschijnlijk wel eens zo.
Ja, dat is zo. Maar ik zou liever willen dat niemand zich zo zou voelen ;)
ik snap die laatste zin volkomen.. op het moment dat je zo’n stukje schrijft als dit, is er een zin de afsluiting… en in sommige staten van gevoel heb je zo’n afsluiter als dit :)
Ook al gaat het bij jou vast en zeker over andere dingen, ik kan me er helemaal in vinden alweer :)
Bernilai
Wat gek, ik mag de twee eerste alinea’s helemaal niet. Veel te filmachtig, zo van, ‘oh na al deze liefde en haat, kijk hoe sterk ik er van geworden ben!’.
(ik hoop dat je me deze kritiek vergeeft ;) heb nog een poging tot funderen gedaan!)
En dan! Het zijn altijd je eindes! Schitterend weer, al ben ik het met Mina eens en is dat niet waar ik eigenlijk blij mee moet zijn.
(en ik geloof niet dat er iemand naast je moet staan, maar dat vind ik dan weer zo stom om als enige reactie te geven)
Nu voel ik me in ieder geval niet zo (daar heb ik niet eens tijd voor overigens) :)
Ik snap wat je bedoelt met je kritiek Nobravery, al vind ik zelf niet dat het zo dramatisch/filmachtig is als jij het beschrijft; zo was het niet bedoeld in ieder geval. Maar iedereen leest op zijn eigen manier natuurlijk.
Gelukkig vind je het tweede stuk wel mooi ;)