Je ging zelf weg
Het was jaren geleden dat je nog aan je geboortestad gedacht had, toen je op de top aankwam. De sneeuw kraakte onder je voeten toen je de laatste stappen zette. Je plantte de vlag schreeuwend in het ijs met één krachtige haal. Je laatste kracht.
Uitgeput ging je zitten. Je keek om je heen. Nu je geen doel meer voor ogen had, zag je pas hoe leeg de wereld was waar je altijd naartoe had gewild, hoe onsterfelijk dan ook. De glimlach verdween van je lippen. Je besefte ineens hoeveel je je vrouw miste, je familie, je vrienden, hoeveel je op jezelf aangewezen was geweest, hoe weinig je had kunnen delen van alles wat je had meegemaakt.
Plotseling gunde je jezelf geen tijd meer. Een lange reis terug begon. Je dacht aan al die jaren die het je had gekost. Aan al die keren dat je er helemaal alleen voor had gestaan. Je wilde terug, maar besefte bij elke stap hoe ver het nog was. Je liep, je strompelde, je kroop terug. De jaren verstreken opnieuw, de minuten sloegen je om de oren samen met de wind, die je altijd tegen leek te hebben. Je huilde bij elke beweging die je nog kon maken.
En toen je uiteindelijk, met kapotte knieën en gescheurde nagels, gerimpeld en gesloopt, terug was, schreeuwde je nog harder dan je zo lang geleden in de sneeuw gedaan had. Je kuste de grond en omhelsde je huis, drukte de stenen tegen je betraande wangen tot de afdrukken onuitwisbaar werden. Je rende door de deur.
Maar binnen was alles stoffig, leeg. Je ging op zoek. Er was niets bruikbaars. Er was niemand. Het was er kil. Je keek naar de muren en besefte dat je huis er nog wel stond, maar dat je leven was afgebrand. Je vrouw gestorven, je spullen verroest. Je zocht in je stad, maar zag alleen vreemden. Je was veel te lang weggeweest. Het besef was te laat gekomen. Iedereen was er van overtuigd geweest dat je weg zou blijven. Dat je niemand nodig had.
Eindelijk was je thuis. Maar toch moest je voor de zoveelste keer helemaal opnieuw beginnen, zonder uitzicht, zonder doel. Je bestemming bestond niet meer, was achter je verdwenen toen je vertrok.
Erg interessant stukje. Hoe is het zie zit er een hele andere betekenis achter dan puur wat hier omschreven is :-).
Dat maakt me nieuwsgierig, welke betekenis zie jij? :)
Goed! Gaaf! Maar de je-vorm werkt nooit zo voor mij. Ik zie geen andere betekenis en bij mijn weten zal ik nooit een berg beklimmen ;)
Jeetje wat een melancholie. Gelijk heb je wel: Tijd maakt alles stuk.
Met die je-vorm bedoel ik ook zeker niet de lezer aan te spreken, hoor. Soms gaat het schrijven vanzelf zo ;)
En bergen beklimmen (als in: gewoon er tegenop wandelen, ik doe niet aan pikhouwelen) is nog wel zo leuk. Het hoeft niet meteen de Mount Everest te zijn!
Mooie samenvatting Jaap :) Had ik niet beter kunnen doen.
Prachtig, maar wel ontroerend
Liefs!!!
Ik ben veel te laat met een reactie plaatsen. Alles wat ik had willen zeggen is al gezegd.
Oh nee, wacht! Jij bent zelf de enige die ‘mooi’ zegt, maar dan niet over je eigen stukje. Dus hierbij: mooi!
Dankjewel :)
Doet me denken aan Odysseus op de een of andere manier.
Mooi geschreven. Echt heel goed.
Wow.. Heel sterk!