De nieuwe zondvloed

Hij bukte. De rottende deurposten in deze oude stad waren laag. Het was er stil en droevig. Uiteindelijk was het gelukt om het water weer te laten zakken, maar het had de havenplaatsen van toen niet gered. Hij vroeg zich af hoe het geweest zou zijn, om te weten dat het water alsmaar hoger kwam en te moeten vertrekken uit je geboortestad.
Nu stond hij hier tussen de huizen van zijn voorouders. Hun beleid had hun eigen steden verwoest. Welvaart noemden zij dat, maar dat was het nauwelijks, wat ze toen hadden. Industrie, dat was het woord. Zo anders.

Hij keek rond in het huis. het zag er niet comfortabel uit. Hoekige meubels, harde vloer. De meeste achtergebleven voorwerpen had hij nooit eerder in het echt gezien.
Veel dingen herkende hij als plastic. Niet plastic zoals hij zelf gewend was te gebruiken. Dan zou het na al die jaren immers allang verteerd moeten zijn. Dit was dus het soort plastic dat nog altijd als onzichtbaar kleine korreltjes door alle zeeën dreef en elke levende cel op aarde vervuilde.

In een hoek stond iets wat een computer zijn moest. Het was moeilijk te beseffen dat dat gekke, levenloze ding ooit toegang kon verschaffen tot de hele wereld, of meer rekenkracht had dan honderden mensen samen. Want hijzelf ving de wereld met zijn handen. Zijn vingers konden elk vlaagje informatie dat in de lucht hing voelen. En zijn hersenen waren groot genoeg om de ingewikkeldste getallen in een oogwenk te verwerken.
De computer was vochtig en oud. Tot zijn spijt, want hij had zo graag eens willen proberen.

Ten slotte zag hij de restanten van een bed. Het was klein en hard, maar hij ging liggen en viel in slaap. In zijn droom beleefde hij hoe het vroeger was.