Middernacht
Ik deed mijn tas open en pakte mijn paraplu. “Tadaa!” Ik stak hem op en liep verder. “Kom!”
“Ja maar daar passen we toch nooit met zijn tweeën onder?” sputterde je tegen en met toegeknepen ogen keek je naar de wolken. “Bah…”
Ik hield even in zodat je weer naast me liep. “Niet zeuren, gewoon inhaken en dan in de pas lopen, dan gaat het makkelijk. Van mijn moeder geleerd.” Ik stak mijn elleboog naar je toe.
“En dat midden in de stad? Straks denkt iedereen hier dat we een relatie hebben!”
“Nou en? Jij en ik weten toch wel beter?” Ik keek je uitdagend aan.
Plotseling bleef je staan en hield me tegen. Je legde je handen op mijn kaken en drukte een kus op mijn mond.
Ik keek je geschrokken aan. “Ben je gek ofzo?”
“Ik zou pas gek zijn als ik je liet gaan.”
Je maakte aanstalten om hetzelfde nog eens te doen, maar ik sloeg mijn ogen neer, draaide mijn gezicht weg en probeerde nog even mijn tranen in te slikken. Tenslotte huilde ik in je armen, de paraplu verdwaald boven onze hoofden.
Mooi!! Dit kan ik echt als een filmpje in mijn hoofd zien…. hopeloze romanticus die ik ben!
Haha nou goed toch ;)
In plaats van het huilen zouden ze nu natuurlijk moeten tapdancen en zingen enzo zoals in singin’ in the rain.
Lol. Past niet echt bij de sfeer van het stukje hè? Maar ik zie het wel al helemaal voor me ;)
Mooi geschreven!
Thanks :)
(pssst je url klopt niet…)
‘Je maakte aanstalten om hetzelfde nog eens te doen, maar ik sloeg mijn’ en toen dacht ik, maar ik sloeg mijn paraplu op je hoofd in twee. :-)
Erg leuk geschreven!
Hahaha dat zou ook wel een leuke afloop geweest zijn Hans ;)
Mooi geschreven… romantisch ja toch wel :)
Dat was ook de bedoeling :)
Ja, zij weten wel beter.
Mooi!
Thanks!