Mooie dag

De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier,
de stilte en de droogte, en de leegte van dit hier.
De hemel en de aarde, de wijdsheid van het land,
en de wijsheid van één man, dat is genoeg.

Er is niets waar ik op wacht,
morgen blijft het nacht,
ik overdacht mijn zorgen en de wereld
en alle keren dat ik wakker lag,
ik besloot,
wat een mooie dag,
wat een mooie dag.

De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt,
de tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild.
De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens,
de liefde van één mens, was mij genoeg.

Er is niets waar ik op wacht,
morgen blijft het nacht,
ik overdacht mijn zorgen en de wereld
en alle keren dat ik wakker lag,
ik besloot,
wat een mooie dag,
wat een mooie dag.

Wat een mooie dag,
wat een mooie dag
voor de dood.

(Peter Slager – Bløf, Blauwe ruis, 2002)