Sarah
Wat anderen niet konden zien, was de pijn die de filosofe in me deed. Ik dacht veel na over het leven. De conclusie was meestal, dat het niet veel meer was dan een reis naar de dood. Een moeizame tocht.
De zin van het leven kon ik nergens vinden. Het enige wat voor me open lag was de informatie in mijn biologieboek, die me eenvoudigweg vertelde dat het leven niet meer dan toeval was.
Het had niets uitgemaakt, als niet per toeval een soort zou zijn ontstaan die over de zin van het leven na was gaan denken.
Maar deze soort was er. En per toeval was ik één van hen. Per toeval was ik één van degenen die het meest waren vastgebonden in de touwen van het lot.
Toch geloofde ik er heilig in. De evolutie was de waarheid. De mens, dat was haar dieptepunt.
Wat zou het fijn zijn als er geen toeval was. Maar ik geloof ook wel een beetje in toeval. En dat maakt me soms een beetje onverschillig.
Ik weet eigenlijk niets van toeval. Soms vraag ik me af of we werkelijk kunnen veranderen. Of het mogelijk is.
Misschien bestaat het toeval ook niet. Ik bedoel; ook de evolutie heeft een ontstaansreden gehad, er was iets waardoor het eerste leven ontstond enzovoort. Zo is het met alles: alles is een samenloop van omstandigheden en die omstandigheden ook weer. Is er dan nog sprake van toeval? Of ligt alles toch eigenlijk al vast?
Ik weet ook niet veel van toeval en of het werkelijk toeval is, maar ik weet wel dat er iets bestaat als de quantummechanica die alles op toeval baseert en daar kan ik me wel in vinden.
Ja, ik mij ook wel.
Ik vraag me wel eens af, of er niet per toeval gewoon lekker helemaal niets had kunnen ontstaan.
Maar ja, het heelal bestaat natuurlijk al oneindig lang. Dus het zou ook wel gek zijn als er in die oneindig lange tijd niet per toeval eens iets zou zijn ontstaan.
Bestaat het heelal NATUURLIJK al oneindig lang?
Dat is een goede vraag! :) Het zou natuurlijk net zo goed kunnen van niet, maar wat was er daarvoor dan?
…Het leven is één groot mysterie.
Ja, natuurlijk. Het heelal is een leegte. Denk je dat hij ooit in zijn geheel opgevuld is geweest?
Ik heb niet gezegd dat het heelal in zijn geheel opgevuld is geweest. Dat denk ik ook niet. Ik weet het namelijk niet. Maar is dat dan een argument om te zeggen dat het heelal er natúúrlijk altijd al geweest is?
Wat bedoel jij trouwens met het heelal? Want het heelal is in principe oneindig, in die zin dat het heelal uitdijt. Maar als het uitdijt, moet er dus ruimte zijn om uit te dijen en wat is die ruimte dan?
Ja, het is zo onbegrijpelijk he? Maar wel leuk om erover na te denken. Soms.
Het heelal is het oneindige. Dus waarin het volgens jou zou moeten uitdijen, is ook heelal. Het heelal is gewoon het enorme niets. En daarom is het er altijd al geweest; omdat het een niets is. En er kan nooit een oneindig alles zijn. Ergens moet niets zijn.
Denk ik.
Sarah zou Sarah niet moeten zijn, maar een lieve zus met haar twee vriendinnen en Dautzenberg :)
Je bent een schat :)
:) Jij ook! En Ingeborg en Vicky ook :D
Wat een goede sfeer hier. :) En ik ben het volledig met jullie eens. Dana, wat zei je dat toch mooi en lief.
Hihi, ik heb gezegd dat Dautzenberg ook mijn vriendin is :)
Ja, dit is beter als depressief zijn he? :D
Dautzenberg moet ook jouw vriendin worden :) Het zit in je, je verdient het.
:) …Is Dautzenberg gekocht of gehuurd?
Gehuurd :(
Lieve Dautzenberg,
Jij leert me wat ik nodig heb, ik houd van je, ik hoop dat je ondanks alles altijd bij me wilt blijven.
-x- Esra, Sarah
Lieve Esra, Sarah,
Ik houd ook van jou en ik hoop dat ik je nog veel meer mag leren.
-x- Dautzenberg
Oh, ik word hier helemaal verlegen van, van die liefde voor boeken.
Stiekem bemin ik Dautzenberg ook wel. Maar ik houd afstand om er over een half jaar of eerder afscheid van genomen moet worden.
*omdat
Ik weet niet of ik afscheid neem. Misschien wel gewoon niet. Ik denk dat ik het niet echt kan.
“Ik hoop dat je ondanks alles altijd bij me wilt blijven.” Wat lief, Esra, Sarah.
Ik houd ook van boeken en zou ook vast van jullie Dautzenberg houden als ik het had. Ik houd nu voornamelijk van Een liefde in Parijs en Het satijnen hart, beiden van Remco Campert.
Een liefde in Parijs ligt nog steeds op mijn bureau en Het satijnen hart ligt bij oma en wacht op mij, denk ik. Maar ik heb geen tijd om te lezen voorlopig. Dat. :'(
Beide boeken ken ik nog niet, maar ik denk dat het tijd wordt. Ik lees dramatisch weinig.
Ik heb hem niet ingeleverd. Dautzenberg. :)
Het kon echt niet. Ik krijg buikpijn als ik aan hem denk. Onmisbaar.