Terug naar zee
De voorgrond is donker. Het is avond. De schaduwen overvallen ons.
Er zijn huizen en een brug. We ruiken het water dat de stilte angstaanjagend maakt. Er komt nauwelijks licht door de ramen. Eén lantaarn weerspiegelt in de rivier en werpt de doffe geur van petroleum. Dat weten we.
Een stenen vrouw kijkt neer op de peilers van de brug die zich rond vouwen onder de laatste voetganger, wiens schaduw nu recht onder hem valt. Het beeld is okerkleurig maar grof en korrelig, net als de beelden die onze ogen zich vormen van de omgeving, zich een lange weg banend door de nacht.
Takken buigen zich over ons en alles wat nog buiten is. Ze beschermen ons van de blik van de panden die zich al zo lang als een front opstellen en dreigend dichterbij lijken te komen zo gauw de bergen de schemering over het dorp werpen. Maar we weten dat de ramen en deuren dicht zullen blijven.
Als ook de laatste achter een deur verdwenen is, dooft het vuur. De gebouwen worden oranje, bruin, tenslotte zwart. Zij zijn verdwenen.
Wij zwijgen.
Ik krijg een beetje het gevoel van een spookstad…
Maar dat was vast niet je bedoeling.
Het is in ieder geval wel mooi. (En een beetje griezelig.)
Het zou best een spookstad kunnen zijn. Het is vooral een stille stad, denk ik.
Zelf had ik Schotland in mijn hoofd toen ik het schreef.
Kippenvel!!
Dat vind ik echt een heel mooi compliment. :)
Je kan heel goed dingen beschrijven en daarbij maak je heel goed gebruik van zintuigen! Doet me momenteel denken aan Peter Verhelst. Ken je die? Zo niet, dan moet je Tongkat lezen :)
Die ken ik niet nee. Ik zal eens kijken! Van Tongkat heb ik nog nooit gehoord en ik heb ook bijna geen tijd om te lezen helaas.
Maar je leest wel blogs, dus je leest in ieder geval wel :P Nee, ik snap dat het anders is waarschijnlijk.
Heb je nooit veel gelezen of alleen nu niet?
Ik lees wel (duh :P). Van weblogs tot vertrekborden op het station. Bladmuziek en de ingrediënten van mijn eten. Studieboeken en post.
Maar bijna geen romans.
Vroeger verslond ik de bibliotheek. Die van Vierlingsbeek is niet bijster groot. De jeugdboeken had ik wel zo’n beetje uit (sommige boeken liet ik zorgvuldig staan, andere las ik veel vaker dan eens). Aan de romans ben ik nooit echt meer toe gekomen. Eerst werd ik te moe, daarna was ik te druk, en dat laatste ben ik nog steeds.