Ik wacht mijn beurt
12 november
Het is even over half 6. De avond is gevallen, alweer iets vroeger dan gisteren. Het lijkt op de neerwaartse spiraal van mijzelf en vallen op de ijsbaan. Je weet dat het zich niet altijd voort kan zetten, je kan immers niet vallen vóórdat je opstond. Eens zal het tij zich keren. Dat lijkt waarschijnlijk.
De avond is gevallen en het is spits op de campus. Zelfs de lichten maken drukte. Vooral de witte schijnsels die uit de gebouwen met veel glas bruisen. Dan zijn er de lichten van het verkeer, iedereen die haast maakt om na een lange dag thuis te komen. Voetgangers rennen om een trein of bus te halen. Door rood of groen, ze doen maar wat.
Zelf heb ik geen haast. Ik ben op tijd. In tegenstelling tot de massa ga ik naar de universiteit tóe. Ik loop rustig en kijk om me heen. Ik lach om de haast, de drukte en de chaos. Laat me niet door de menigte van mijn pad brengen. Weet dat ik op hakken loop. Word bekeken maar kijk niet terug.
De campus loopt leeg maar de lichten zijn aan. Voor mij.
Jaa. Dit is mooi. Jezelf terecht uit het beeld van de haastige menigte mogen halen. (Draag jij hakken :-P?)
mooi geschreven!
Haha ja, ik draag hakken. Graag zelfs. En hoog (maar niet té).
Fijn kort verhaaltje. Doet me deugd! Herkenbaar, op de hakken na. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar ik vind het kwellend eruit zien. Hoeveel cm, 8?
Vertel mij eens, hoe houd je dit vol qua schrijven? Ik ben ingekakt.
Ik stond vorig jaar nog op nightwriters open podium, en nu heb ik moeite iets zinnigs uit mijn vingers te persen. Ik heb geheimen nodig, het blijft tussen ons. Kom om 10 uur even op mijn kantoor.
Tata.
ps. Er staat vanavond een nieuw conceptje op mijn web-log. Jawohl, beloofd.
Het went. Acht centimeter, dat loopt wel tegen het maximum aan hoor. Meer wordt inderdaad kwellend en bovendien eng. Maar zes à zeven is goed.
Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik dit volhoud. Maar ik kom wel even kijken op je weblog om mijn weinige tips te geven ;)
Wat het verzinnen van namen betreft ben je trouwens helemaal niet ingekakt jongeman!
Heerlijk hé om zo te kunnen genieten van wat mensen om je heen doen. Jij in je rust andere in de stress..
Soms is het gewoon grappig om te zien!!
Liefs!!
Ja! Ontzettend grappig! Misschien is het wel één van de beste dingen die je kan doen: niet stressen.
Je telomeren nemen dan in ieder geval minder snel in lengte af. Maar dat is biologentaal.
Ik vind koeien eerlijk gezegd best aantrekkelijk, dus ik heb mijn slachtoffer gevonden. Er is eentje met bruine stippen. Oogcontact alom, maar we durven geen stappen te zetten. Zij loeit, ik praat. Geen gouden combi. Maar Jij hebt wel een liefdevolle inspiratie weten te vinden?
Even serieus, je hebt gelijk. Het werkt wel idd. Hoewel ook duisternis rijk is met voedingsstoffen. Ah, om terug te komen op de twee handen: ik ben erg netjes hoor! Het is alleen zo leuk om te mogen provoceren als je schrijft. (hoewel de afwas soms wel even een dag of twee blijft staan) Een alter ego.
Afijn, ik zal je andere recente stukjes ook even lezen. Ge hore van me. Nee correctie, zo ver kan ik niet brullen: lezen*
Ik had het kunnen weten. Nouja, veel succes ermee.
Met mijn liefdevolle inspiratie valt het over het algemeen wel mee hoor. Ik heb gewoon inspiratie :P
Woow. Loopt dat nog wel lekker dan, ±7 cm aan de onderkant erbij plakken?
Als je nog nooit op hakken hebt gelopen lijkt ineens zeven centimeter me niet aan te raden. Je moet het wel eerst even leren. Maar het is al snel gewoon hoor.
Je wordt er wel eerder moe van trouwens. Omdat je andere spieren gebruikt ofzo. Maar ik moet toch al mijn beenspieren trainen :P
Mooi :) En leuke titel. En heel herkenbaar, want ik zit ook wel eens op de uni als er nog maar weinigen zijn en dat is heerlijk.
En oeh, ik snapte je biogentaal gewoon :D
Biogentaal? Nouja, ik snap wat je bedoelt ;)
En biologen kunnen ook niet spellen.Haha er moest ergens nog ‘lo’ tussen ;)
Weer mooi geschreven!