Voor mij geen man

Ik bemin alleen het minnetje op de thermometer.
En elke dag opnieuw zou ik, onder een dunne witte sluier van sneeuw, de winter kunnen huwen. Hoe zwoel de onvermijdelijke zomer is, altijd blijft mijn hart de vrieskou trouw.

Dit is geen vrijheid

Waar ik vandaan kom heb ik altijd geweten, maar ik snap nog steeds niet waar ik naartoe moet. Wat kan ik hier bereiken, kan ik in mijn eentje iets veranderen? Voeg ik iets toe? Wat doe ik hier in een wereld die buiten mijn schuld om een grote chaos is?
Ik heb hier nooit voor gekozen. Dus daar zit ik dan, hoofdschuddend op mijn stoel. Via mijn beeldscherm kan ik de hele wereld zien, maar niemand ziet mij; en dan nog, wie zou er naar mij luisteren? Deze gekken gaan gewoon door met alles wat deze wereld overhoop gooit, met alles wat pijn kan doen.
En het ergste is, de helft van de tijd help ik er gewoon aan mee. Ik heb nog steeds geen keuze.

Hela

Waarom zijn mijn pageviews gehalveerd? :(

Nu weet ik het zeker

Ik heb helemaal niemand naast me nodig om zelf iemand te zijn.
Zolang de huisarts meewerkt.

De maliënkolder

Wat te doen bij neiging tot het aantrekken van een maliënkolder?

Neiging tot het aantrekken van een maliënkolder herkent u aan een vreemdsoortige aantrekkingskracht richting een zorgvuldig gelegde knoop in een groot aantal metalen ringetjes.
Kijkt u, of de volgende symptomen aanwezig zijn:

• Abnormale interesse in oorlogvoeren in onechte omstandigheden;
• Een licht tot ernstig vervormd beeld van de sociale, maatschappelijke en emotionele wenselijkheid van oorlog;
• Sociale achterstand die aanleiding geeft tot onnodig stoer of als zodanig gezien gedrag.

Wanneer één of meerdere van deze symptomen aanwezig zijn, onderneemt u dan de volgende stappen:

• Panikeer niet. In het uiterste geval zult u de maliënkolder daadwerkelijk aantrekken, echter dit zal uzelf en anderen geen lichamelijk letsel berokkenen. Geestelijke schade is bij u waarschijnlijk reeds aanwezig.
• Probeer tenminste één plek te bedenken waar de maliënkolder niet is. U heeft dan altijd een plek waar u op terug kunt vallen als adequater maatregelen op u geen vat blijken te hebben.
• Verzet uw gedachten naar de op dit moment gevestigde maatschappij, zodat u zich kunt realiseren wat er van uw kledij verlangd wordt.
• Lukt dit niet, probeer dan via een raam, deur, televisietoestel of pc beeld te krijgen van het echte leven.
• Werkt ook dit niet, val dan terug op punt twee en wacht tot iemand de maliënkolder voor u kan verwijderen.
• Trek, zo gauw de neiging tot het aantrekken van een maliënkolder zich enigszins verslapt, normale kleding aan en houd op u stoerder voor te doen dan u in werkelijkheid bent.

Als neiging tot het aantrekken van een maliënkolder zich meer dan eens voordoet, neemt u dan contact op met uw huisarts of psycholoog. Deze hebben bekwaamheid het probleem op grondige wijze terug te brengen naar zijn eigen tijd.
Voor meer informatie, bel 0900-080808 17 ringetjes/min

Dit zijn de winnaars.

Rutte en Wilders.
Dit levert ons over.
Dit is frappant.

Dit, lieve mensen, is een stap terug. Luister. Ooit een socialistische aap gezien? Nee, want een aap is daar te dom voor. Chimpansees breken elkaars botten, verkrachten elkaars vrouwtjes en jatten elkaars eten. Puur natuur is puur egoïsme.
Maar gelukkig zijn mensen slimmer! Mensen willen elkaar helpen. Naarmate de evolutie vorderde, werden wij socialer, en zo kwamen we tot hier. Of nee: tot gisteren. Want vandaag gaan we terug naar onze voorouders. Ik zie de eerste haren alweer op jullie kinnen groeien, ik zie jullie handen weer klauwen worden die zullen grijpen wat ze grijpen kunnen, die zullen doden wat en wie er in de weg staat. Die de verkeerde broekzakken zullen vullen.
Voor zover jullie nog broeken dragen.

Goed, verschillende mensen geloven in verschillende dingen. Ik geloof in evolutie. Balkenende gelooft in God. Allah. Of nee, daar geloven moslims weer in. Maar hoe dan ook: Rutte gelooft in hebzucht, Wilders gelooft in haat. Hebzucht! Haat!

En laat ik eerlijk zijn: voor mij maakt rechts en/of extremistisch niet uit. Ik zal het heus wel overleven. Het is voor jullie dat ik anders wilde.
Maar als jullie zelf hier voor kiezen, dan moeten jullie het ook zelf maar uitzoeken. Veel plezier!

Help je mee?

Het aantal berichten op mijn weblog groeit en groeit, het zijn er al meer dan 250. Er zitten goede en minder goede dingen tussen. Ik denk dat het tijd wordt, om de goede er eens tussenuit te halen. Daarbij wil ik jullie hulp vragen. Welke berichten vond jij nou mooi? Je mag zoveel noemen als je wilt, maar met ééntje ben ik ook al blij! Je kunt het gewoon in een reactie hieronder zetten. Om je te helpen heb ik een selectie gemaakt van de berichten die ik noemenswaardig vind. Maar je mag ook andere berichten nemen.

Ik zal een lijst samenstellen van de berichten die jullie kiezen. Die komt dan in de zijkolom te staan. Het lijkt me erg leuk om zo’n overzichtje te hebben, dus help alsjeblieft!

Eigen schuld.

Het regende. De trein reed een station binnen. Op het perron zag ik een vrouw staan met een verzopen kapsel.

Twee minuten later kwam de vrouw bij me zitten. Ik ergerde me nu al aan haar, omdat verderop in de coupé nog lege plaatsen genoeg waren. Ik voelde dat het niet veel goeds kon betekenen.
Niet alleen haar haar was nat. Van top tot teen was ze doorweekt. Het kon me niet schelen. Ze keek niet of ze er moeite mee had en haalde een verwaande hand door haar haar, alsof er nog iets van te maken was.

Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voor ze iets ging doen waar ik me kapot aan zou gaan ergeren. Niet lang, was mijn volgende gedachte, toen ze vrijwel direct een pakje kauwgom tevoorschijn toverde. Ik had zin om meteen op te springen en weg te lopen. Maar ik besloot haar een kans te gunnen.
En het viel mee. Maar toch bleek mijn voorgevoel te kloppen. Toen er controleurs in de trein stapten, nam ze haar portemonnee. De controleurs kwamen echter niet onze kant op. Schijnbaar bracht dat haar op het idee eens grote schoonmaak te houden in het ding. Ze opende een vakje en er kwamen een stuk of vijftien bus- en treinkaartjes tevoorschijn. Ze bekeek ze één voor één. De meesten werden vervolgens zorgvuldig doorgescheurd, om de twee helften op elkaar te leggen en nogmaals doormidden te scheuren. Daarna legde ze de stukken op de bank naast haar.
En jawel, natúúrlijk vond ik dat irritant. Rats, rats. Ik keek naar haar uitgelopen mascara en dan weer naar de groeiende stapel snippers naast haar. Uiteindelijk naar buiten om er niet op te letten. Maar het liefst had ik die prullen met geweld in haar toch al mislukte kapsel gefrot.

Naarmate het volgende station naderde, ging ze steeds sneller werken. Ze scheurde de laatste kaartjes door toen we al bijna stil stonden. Haastig grabbelde ze de snippers bij elkaar, maar ééntje viel op de grond. De trein stond stil en de deuren gingen open. Zuchtend raapte ze de snipper op. Ze zag niet, dat ze daarbij een volgende liet vallen en ik gunde haar de kans één stap te zetten in de richting van de deur.

‘Mevrouw, u verliest iets.’

Ik wees op het stukje papier op de vloer. Ze keek me geërgerd aan, griste het van de grond en ging toen half rennend de trein uit.

Moet je maar niet zo vervelend zijn.

Nu negeerde ik alleen maar.

Als je me nou eens zo aandachtig had bekeken zónder die zonnebril.

Dan had ik tenminste kunnen zien of je knap bent.

Tijd voor de SLT

De trein vertrok – zonder reden overigens – zes minuten te laat.
En kwam zonder verder oponthoud zeven minuten te laat aan – meer dan het dubbele van mijn overstaptijd.

Dan zeg ik: er is iets mis met de dienstregeling.

Of met het materieel.