Hormonen zijn stomme beestjes. Ik ben zeker niet de eerste vrouw die dat ooit gezegd heeft. Bijna eng, zoals die onzichtbare dingetjes zo’n invloed kunnen hebben op hoe je je voelt.
Maar daardoor zijn hormonen ook heel erg leuk. Ze reguleren een organisme als geheel en ik durf wel te zeggen alle functies die je maar kunt bedenken. Ze zijn chemisch en biologisch tegelijk. En er valt nog ontzettend veel te ontdekken.
Er is alleen één probleem. Wat is leuker, plantenhormonen of dierenhormonen? Ik zou geen keuze maken, als het niet had gehoeven. Maar je raadt het al: het moet wel. Ik moet, en het ergste is dat het een keuze voor het leven is. Ik ben helemaal in de war.
Hormonen zijn stomme beestjes.
Als de trein ineens niet verder rijdt, zie je pas hoeveel domme mensen er in dit land leven. We moesten uit de trein en wachten op een bus. Het was buiten de spits, dus we stonden daar met slechts een man of dertig.
En toch zijn er dan binnen no-time acht, negen mensen die uit frustratie nicotine nodig hebben. Dat verbaast me. Ten eerste had ik eigenlijk gedacht dat het percentage rokers in Nederland hoogstens de helft hiervan was, maar misschien is vrijdagavond-Veolia geen goede afspiegeling van de gemiddelde Nederlander. Enfin; dan snap ik het nog steeds niet. Wat moet je bezielen om in deze situatie – die erop neerkomt dat Veolia je van een uur van je tijd berooft – ook nog eens een paar dagen van je leven af te róken? Dat vind ik persoonlijk vrij ondoordacht. Of eigenlijk gewoon heel erg dom.
En nou denk je misschien dat ik zelf gefrustreerd ben als mijn trein vertraging heeft en dat op rokers moet afreageren, maar dat is het niet. Ik kan er gewoon niet zo goed tegen om in andermans stank te moeten zitten. Dus áls je zonodig het effect van een vertraging wilt vertienvoudigen, doe dat dan ergens waar weldenkende mensen er geen last van hebben.
Dankjewel.
(Dat heeft die jongen schijnbaar even nodig.)
Als je stemmen wilt tijdens het songfestival moet je het hebben van de landen om je heen. Dat is niet vanwege vriendjespolitiek, dat heeft te maken met cultuurverschillen. In de Balkan houden ze nu eenmaal meer van geschreeuw dan van echt zingen.
Maargoed, we moeten het dus hebben van landen om ons heen en wat wil het geval? Die zijn bijna allemaal zo groot dat ze grof geld betalen om direct in de finale te staan en dus niet op ons kunnen stemmen.
En als je dan nog iets wilt bereiken, is het alles of niets. Dan moet je de act hebben die dé favoriet is, anders haal je die finale niet. Dan moet je met iets komen wat bijzonder is. En dan bedoel ik dus niet glitterpakken, de palingsound of trommeltjes. Dan bedoel ik iets wat écht goed en vernieuwend is. Iets wat allure heeft, internationaal. En we hebben internationale artiesten genoeg, dus waarom blijven we het eindeloos proberen met die Nederlandse degelijkheid? Zinloos.
Oók in Damascus.
Vandaag is de dag van voor het eerst zonder jas. Van sjaal af, beenwarmers uit. Van leuke felle kleurtjes en snel even zomerspullen kopen.
En van de eerste jongeman in korte broek. Nog 282 nachtjes slapen tot de winter.
Vrije marktwerking is bullshit. Een vrije markt gaat er vanuit dat de een meer hoort te verdienen dan de ander, ook als ze precies even goed zijn in hun vak. Sterker nog, een vrije markt ziet het gat tussen ‘de een’ en ‘de ander’ liefst steeds groter worden. Wat is dat nou voor onzin?
Stel nou, dat de bakker voor mij honderd broodjes bakt en daar een uur over doet. Dan betaal ik hem voor het uur werk dat hij daaraan heeft besteed, omdat ik dat uur zelf heb uitgespaard. En in dat uur kan ik dan weer werk doen waar ík goed in ben, om het geld terug te verdienen. Logisch tot zover toch?
Nou, dan komt nu de clou: een uur duurt voor iedereen zestig minuten. Dus waarom zou ik voor zestig minuten die ik een ander uitspaar meer moeten verdienen dan de bakker, die míj zestig minuten bespaart?
Nee, ik zou niet meer moeten verdienen. Ook niet minder (het is tenslotte maar een hypothetische situatie, wat zou ik moeten met honderd broodjes?) Hoe dan ook. Als je een uur werkt, heb je recht op een uur loon. En dát loon zou voor iedereen hetzelfde moeten zijn.
Chemie-Pack in de fik. Explosies, chaos, niet bepaald om te lachen. Maar weet je waar ik vooral jeuk van krijg – met dank aan een cursus wetenschapscommunicatie? De onzin in de media.
De media zijn in dit soort situaties verantwoordelijk voor het verspreiden van duidelijke informatie, omdat veel mensen niet over de kennis beschikken om de gevolgen van de gebeurtenissen in te schatten. Het gaat echter niet alleen om de situatie op zich, maar ook om emotie. Dus opdracht één: voorkom paniek. Aan de grond onder de rookwolk worden geen gevaarlijke concentraties van chemicaliën gemeten, meldt de overheid al snel. Prima, als je mensen maar binnen houdt totdat je het zeker weet.
Opdracht geslaagd? Nee. Want ondertussen gaat het aan de lopende band fout. Journalisten hebben zelf immers de ballen verstand van dit soort dingen. Het NOS journaal komt met een zogenaamde deskundige die met een stalen gezicht vertelt dat het allemaal niet waar is. De rook is giftig, omdat elke rook giftige stoffen bevat. Uitermate geschikte opmerking als je lekker verwarring wilt zaaien, daar gaat de geloofwaardigheid van je informatie al. Terwijl niemand heeft gezegd, dat de rook níet giftig is. Bovendien een redenatie waar we echt iets aan hebben, aangezien we op menig warme zomerdag met zijn allen boven de barbecue hangen. En alsof het nog niet ongelukkig genoeg is, doet Metro er nog een schepje bovenop: de rook zou onder andere stikstof bevatten. Levensgevaarlijk!
Natuurlijk gaan er chemicaliën de lucht in. Maar niemand die er even bij zegt dat ‘chemisch’ niet hetzelfde betekent als ‘vreselijk eng’, nee, liever nog nemen alle media het woord zelf in de mond alsof het over pure verwerpelijkheid gaat. ‘Het zijn wel chemische stoffen!’ Wat denk je dat er in je eten zit? Laten we er vooral niet over reppen dat veel van wat we dagelijks doorslikken ook uit zulke bedrijven komt. Veel leuker om te vertellen dat het blusschuim ook ‘chemisch’ was. Hallo! Waar wil je anders mee blussen? Vacuüm? Succes.
Neem nou alcohol, ongetwijfeld in grote hoeveelheden aanwezig geweest in het bedrijf. Waar het waarschijnlijk beter bekend is als ethanol, wat al een stuk exotischer klinkt nietwaar? Fikt als een tierelier, explodeert heerlijk als het in vaten zit. Giftig én kankerverwekkend. Maar dat wil dus niet zeggen dat het om iets vreselijks gaat, in ons biertje lusten we het graag. Bovendien, als het verbrandt blijft er nog minder van over dan de zooi die we dagelijks uit de uitlaat van onze auto’s laten pruttelen.
En dat geldt voor de meeste chemicaliën. Maarja, een beetje sensatie mag niet ontbreken. Zeker niet bij SBS, die nog even expliciet moet melden dat er kankerverwekkende stoffen op het terrein lagen (overbodige informatie dus). Geen woord over het feit dat de verbrandingsproducten daarvan met geen mogelijkheid meer diezelfde eigenschappen hebben.
En dit is pas het begin. Want nu komt de discussie op gang: dit had voorkomen moeten worden. Maar kán je zoiets voorkomen? Was de rook nu giftig of niet? En dan raken de media pas echt in de war. Want wie moeten ze nu laten horen? Alleen de overheid, die over realistische informatie beschikt? Te eenzijdig, want hoor- en wederhoor zijn heilig. Dus zijn het getroffenen die nu al het hoogste woord voeren op het journaal, boodschappen de wereld in bazuinend die nergens op slaan. We horen dat het in Moerdijk wachten was tot er iets zou gebeuren. En het stinkt er zo hard dat de rook wel giftig móet zijn (rotte appels ruiken ook niet bepaald lekker, maar ik zie niet direct een reden om met een mondkapje te gaan lopen). Zelfs de vergelijking met Tsjernobyl heeft vrije doorgang naar het publiek. Opmerkingen die nu wel door heel Nederland voor waar worden aangenomen. Omdat de journalist het verschil niet ziet.
Nagellak is wel leuk, maar niet handig. Dat heb je met meer dingen. Met een bakkelieten telefoon bijvoorbeeld.
En met schaatsen op natuurijs. Dat is, eerlijk gezegd, één van de meest onhandige dingen. Eerst moet je verzinnen waar je zou kunnen schaatsen. Dat is meestal behoorlijk gokken, dus dat valt al niet mee. En als je dan denkt een plekje te weten, moet je je op de kou voorbereiden. Oftewel allerlei kledingstukken over elkaar aantrekken. Op de goede volgorde ook nog, want je onderbroek over je salopette ziet er natuurlijk niet uit. Dat zijn van die details in het leven waar je wel even rekening mee moet houden. En wat ook zo handig is: je kan natuurlijk niet met je blote voeten in je schaatsen, zoals anders, want dan vriezen je tenen eraf. Moet je daar weer wat op gaan verzinnen.
En eigenlijk kan er niks zoals anders. Leren schaatsen op kunstijs is in principe het stomste wat je kunt doen. Want dan sta je daar, op dat rafelige natuurijs (als je tenminste betrouwbaar ijs gevonden hebt), en als je lekker in de houding gaat zitten en twee meter schaatst lig je al achterover omdat je over een of andere hobbel stuitert. Dan dus niet in de houding, maar eigenlijk blijft er zo niks van je schaatstechniek over en komt het op je conditie aan, die je dan weer net níet hebt, want ja. Op kunstijs gaat het zo lekker soepel. Ondertussen moet je die snijdende kou trotseren die van je sjaal een brok ijs maakt. En als je na een paar uur ploeteren weer thuis komt is het eerste wat je kunt gaan doen je schaatsen slijpen, want die zijn dan zo bot dat je niet meer op kunstijs kunt schaatsen. En zul je zien, dat je nagels ook nog breken. Zeg maar dag tegen je nagellak.
Toch doe je het allemaal, want het moet. Iéts in je dwingt je. Wat? Geen idee.