All around me are familiar faces Worn out places, worn out faces Bright and early for their daily races Going nowhere, going nowhere Their tears are filling up their glasses No expression, no expression Hide my head I want to drown my sorrow No tomorrow, no tomorrow
And I find it kinda funny I find it kinda sad The dreams in which I’m dying Are the best I’ve ever had I find it hard to tell you I find it hard to take When people run in circles It’s a very, very mad world Mad world
Children waiting for the day they feel good Happy Birthday, Happy Birthday Made to feel the way that every child should Sit and listen, sit and listen Went to school and I was very nervous No one knew me, no one knew me Hello teacher tell me what’s my lesson Look right through me, look right through me
And I find it kinda funny I find it kinda sad The dreams in which I’m dying Are the best I’ve ever had I find it hard to tell you I find it hard to take When people run in circles It’s a very, very mad world Mad world Enlarge your world Mad world
I’ve been walking around all day, Thinking I think I have a problem, I think I think too much I’ve been taught to hold back my tears, And avoid them But you make pain into something I could touch
I’ve been walking around all day, Laughing I think I’d be better off without you here And I bet you’re sweet and hard to get over So I’ll cry and people will stop and stare Now that’s okay, Let them stop and stare
Cause I am fragile, I am hopeless, I’m not perfect, But I am free
I’ve been walking around all day, Waiting And waiting is all I seem to do Cause I never get it unless I’m fed it But this time i’ll just have to Yeah this time i’ll just have to
And I’m fragile, I am hopeless, I’m not perfect, But I am free
Say you’re not around, am I finished? If you’re not around, thats too bad Hope you’re safe and sound, not alone now Cause you know I believe in you
I’m still fragile, I’m still hopeless, I’m not perfect, But I am free
And I’m fragile, I am hopeless, I’m not perfect, But I am free
De muziek kruipt in mijn buik als een kleine vlinder, brandschoon uit zijn cocon. Alle herinneringen komen terug in mijn hoofd, en elke keer komt daar iets nieuws bij. De goede en de slechte tijden. Relatief heb ik er nog maar zo weinig. Als ik mijn ogen sluit gaat er een verdovende gloed door me heen. En nu ik het besef voelen de tranen warm onder mijn blik. Alles was ooit fout ging. Alles waarover spijt prikt in mijn armen, benen maar vooral mijn hart. Alles wat wel goed ging en waar nu een gemis tintelt. De warmte van de muziek omhult me. Niets is ooit voller dan de klanken en vermengde emoties. Zoals vroeger had het moeten blijven en dat kon nooit. Het komt nooit meer terug en alles wat wel komt, daarover bestaat angst. Het is zo onbekend. Maar één ding zal altijd blijven. En dat is het compromis van klanken die nooit meer mooier kunnen.
De moeiste weg van dieze werlt lupt in ’t zuiden dor ’n veld ’t jonge blaad, kiek hoe ’t dreit als de wind wat harder weit als d’n ierste lange lentedaag giet ligge in ’t graas, en d’n ierste lange slok op ’n terras neave de Maas en de wolke en de heuvels weare berge, en alles wat nog mot dat duj ik merge.
De moeiste weg van dieze werlt lupt in t zuiden dor ’n veld ‘asperges vers, iederen daag’ stong op ’t bord wat ik net zaag, straks dan brukt ’t zand, straks dan guft de grond meej ’n geschenk woaran ik denk met water in de mond.
De moeiste weg van dieze werlt lupt in ’t zuiden dor ’n veld de berkeboem, ’t velt ok ni mei, verbleekt wat beej de paarsen hei, an de horizon de schieve schouw din allang gen wolk mier rakt, d’r woent nog stieds dezelfden opa din dezelfde grapjes makt en ’t heuj dat mot nar binne vurdat ’t reagent, in t café doar wuurdt `t huwelijk ingezeagend.
De moeiste weg van dieze werlt lupt in t zuiden dor ’n veld ’t kronkelpaad, langs ’t station, woar oeit ’n lange reis begon de beum ze weare groet ik kan de kerk hast neet mier zeen en d’r zinge doezend vogels en ze halde zich neet in, ik zuj ze gear vur dit concert wille beloene heer in ’t boeteland, in Limburg blieve woene
Straks dan giet ’t loos, straks dan is ’t fiest, en van al dat denke an straks geniet ik nog t miest…
Birds and butterflies Rivers and mountains she creates But you’ll never know The next move she’ll make You can try But it is useless to ask why Cannot control her She goes her own way
She rules until the end of time She gives and she takes She rules until the end of time She goes her way
With every breath And all the choices that we make We are only passing through on her way I find my strength Believing that her soul lives on Until the end of time I’ll carry them with me
She rules until the end of time She gives and she takes She rules until the end of time She goes her way
Once you will know my dear You don’t have to fear A new beginning Always starts at the end Once you will know my dear You don’t have to fear Until the end of time She goes her way
She rules until the end of time She gives and she takes She rules until the end of time Until the end of time Until the end of time She goes her way
Ze zijn alweer voorbij… Jammer, jammer! Het was echt heel leuk om mee te doen, en ook om je klasgenoten muziek te zien maken. Ik ben nu helemaal verliefd op Rob’s saxofoon (ja, alléén op zijn saxofoon), dat klinkt zo goed! Ik wil ook saxofoon spelen!
Niet dat ik alle anderen niet goed vond ofzo, dat was ook fantastisch, maar een sax is echt een heerlijk instrument :) Jammer genoeg zie ik mezelf nog niet echt saxofoon spelen, maar misschien een keer mét een saxofoon spelen dan? ;)
Ik had graag wat meer van mezelf laten zien. Hoewel het zo ook heel leuk was. Maar het duurde zo kort! :( En twee dagen zijn zo weinig… Met zo’n leuk publiek wil ik wel elke dag optreden!
Helaas verwacht ik niet dat ik nog een kans krijg hier op school. Stom, stom ook dat ik er pas in mijn laatste jaar achter kom dat het zo leuk is om mee te doen… Maar voor nu heb ik genoten en die herinnering blijft!
De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier, de stilte en de droogte, en de leegte van dit hier. De hemel en de aarde, de wijdsheid van het land, en de wijsheid van één man, dat is genoeg.
Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht, ik overdacht mijn zorgen en de wereld en alle keren dat ik wakker lag, ik besloot, wat een mooie dag, wat een mooie dag.
De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt, de tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild. De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens, de liefde van één mens, was mij genoeg.
Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht, ik overdacht mijn zorgen en de wereld en alle keren dat ik wakker lag, ik besloot, wat een mooie dag, wat een mooie dag.
Wat een mooie dag, wat een mooie dag voor de dood.
Als de winter is verdwene en ’t ierste zonlicht het geschene als ’t langzaam lente wuurd, dan wil ik kieke in de buurt dan wil ik nar boete toe, allien mar um te kieke hoe de plante golve op ’t land, als op ’t allermoeiste strand dan wil ik ’t veurjoar zeen, dan wil ik nar Helenaveen oaver de brug, langs ’t kanaal, terug nar ’n bekend verhaal
Hoe duk ik heer al bin gevare, slechte weg, woelige bare d’n auto stiet half in d’n berm, de visser vist met iene erm de Peel nog in ’t liege licht, de kerk van Jules die is nog dicht tot straks als heer de zon wir knettert, als ’t witte koper schettert als de tent wuurd opgebouwd, en vur ’t altaar wuurd getrouwd als minse van ’t leave drinke, fanfares kilometers klinke
Oh, ik halt van de seizoene, hoe in de herfst altied miljoene bledjes valle op ’t grind, de zomerse lakes in de wind als ik ’s merges, de gordiene oape, zij dat toen ik laag te sloape de ganse werlt is witgekleurd, en dat is allemoal vannacht gebeurd oet d’n hemel neergevleid, opgestapeld, neet verweid dan wil ik met niemand ruule, allien met ow heer binne schuule
Heer um meej hin, heer is ’t leave, d’n tied di vluugt, wat kan ’t geave wat d’r blieft heer op de aarde, alles wat ik heer bewaarde want gaj ik doed, dan gaj ik doed, dan drief ik langzaam in d’n boet op ’t water met de stroem terug nar enne nijje droem want ik wiet zeker, ik koom terug, ik wiet neet hoelang, ik wiet neet hoe vlug want ik wiet niks, ik denk allien, d’n hemel kan ni moeier zien
Kalde wind ’t vruusd vannacht dat hebbe ze vurspeld Kalde wind en elk geluid dat galmt oaver ’t veld En s’merges hengt ’t liege licht oaver ’t luie land ’t harde wit bevroare land, heer is veul mier aan de hand
’t Onwear koelt de wermte af met ziene groete mond De reagen het gen schien van kans op de verstoave grond Soms keumt d’r enne reagenboog soms ruukt ’t d’r verbrand Soms dan denkte bij owzelf, heer is veul mier an de hand
En s’oavends in de verte makt d’n hemel zien gebaar In elk cafe in elk hoes kroepe minse bij elkaar In ’t donker schient de sterrenhemel boave ’t verstand Boave ’t luie land, heer is veul mier aan de hand
(Jack Poels – Rowwen Hèze, ’t Beste van 2 Werelden, 1999)