Sinds ik mijn vriend ken heb ik gemiddeld elke maand een blog geschreven met daarin het woord angst. Twintig maanden lang.
Het is geen toeval. Met hem kwam mijn angststoornis.
Zo. Ik heb het gezegd. Ben ik nu een emotioneel instabiel wijf? Ik vind van niet. Ik kan er niks aan doen dat hij mijn wereldbeeld zo grondig overhoop haalde. Het valt niet mee om mijzelf én hem ervan te overtuigen dat de wereld niet zo treurig hoeft te zijn als hij mij deed geloven. Als ik mezelf een beetje kan ompraten, dan hem niet, en andersom, zo blijf je lang bezig.
Minstens anderhalf jaar. Maar ik wil dit niet meer. Ik wil weer zijn wie ik was, nu ik besef hoe nuchter en opgeruimd ik altijd ben geweest. En dat ga ik weer worden. Dan weten jullie het vast.
In je badjas loop je het balkon op. Je leunt met je ellebogen op de ballustrade.
Ik volg je en sla mijn armen om je buik. De frisse buitenlucht. De straat en de huizen om ons heen. De lege kamer achter ons, waar we in feite alles neer kunnen zetten wat we maar willen.
Plotseling zie ik het voor me. Jij en ik, samen in een huisje voor onszelf. Dit huis, of een ander, als het maar van ons tweeën is, en we in onze badjassen kunnen lopen waar we maar willen.
Plotseling voel ik het weer. Na ruim anderhalf jaar van ploeteren en plaren stroomt het ineens door mijn lijf, en weet ik waar ik voor heb gestreden.
Geluk. Simpel geluk. Maar dit keer met jou, met een toekomst, een echte toekomst. Zoals ik het nog nooit gevoeld heb.
Ik las een interessant artikel op de website van het Algemeen Dagblad. Of ja, interessant, misschien moet ik zeggen: intrigerend. Het heet: Mannen hebben mannenavondjes nodig. De strekking van het verhaal is dat er in Duitsland onderzoek is gedaan naar een apensoort die qua sociaal gedrag erg lijkt op mensen en dat daar uit kwam dat mannetjesapen gestresst werden in het bijzijn van hun vrouwtje of gezin, maar juist minder gestresst in het bijzijn van hun mannelijke “vrienden”.
In eerste instantie irriteerde het artikel me nogal. Dat onderzoek is vast door een man uitgevoerd, dacht ik, als er met geen woord gerept wordt over vrouwen. Hebben die dan geen vrouwenavondjes nodig? En als het gezinsleven zo stressvol is, lekker aardig om je partner er dan mee op te schepen en er zelf vandoor te gaan.
Vandaar dat ik doorklikte naar de site van de betreffende onderzoeksgroep en vervolgens het onderzoeksartikel zelf. Wat blijkt? Het onderzoek gaat helemaal niet over mannenavondjes, slechts over de evolutionaire betekenis van sociale contacten. Ze hadden voor het eerst bewijs dat mannetjesapen ontspannen in de nabijheid van andere mannetjes waarmee zij het goed kunnen vinden. Dat vrouwtjesapen zich ook veilig voelen bij hun vriendinnen was al eerder bekend, evenals het feit dat de apen zich ontspannen in het bijzijn van hun partners of gezin.
Lekker vergezocht verhaal van onze AD-verslaggever dus. En die opmerking dat de stresshormonen van de mannetjes omhoog schieten in het bijzijn van hun vrouwtjes? Een ernstige vertaalfout. Misschien is onze verslaggever, naast een slechte vertaler, een man die wanhopig op zoek is naar een excuus om zijn slechte relatie te ontvluchten. Of eentje die gewoon al te veel mannenavondjes met te veel bier heeft gehad waardoor hij niet meer zoveel hersencellen heeft.
Het ergste is dat het betreffende artikel overal op het internet (door mannen) geciteerd wordt. Stop it!
De klok tikt en jij slaapt.
Alweer.
Nog steeds.
Als ik ’s morgens
wakker schrik in zorgen
en jij nog uren
onaanspreekbaar bent.
Als ik wacht op morgen
maar ook dan
je harde taal niet went.
Hoe elk gesprek me breekt,
alles alleen erger maakt.
De wijzers draaien,
ze maken me kwaad.
Wat je ook doet,
begrijpen wil je niet
wat ik ook probeer,
steeds weer dat verdriet
als ik met je praat.
En het is koud binnen. Ik slenter door de straten van een stad die ik niet ken, handen in mijn zak, mijn hoofd leeg.
Verlost, eindelijk verlost. De woorden dreunen nog na.
Ik houd van je, ik houd van degene die mijn leven verziekte… Wat moet ik dan, wat moet ik met jou. Je hebt me verraden, bedrogen! Jij was het, van iedereen die het had kunnen zijn was JIJ degene die me het meeste pijn deed, degene waarvan ik dacht dat hij als geen ander rekening met me zou houden heeft mijn vertrouwen als oud vuil in elkaar getrapt. Mijn trots, mijn liefde, mijn wereld, ALLES. Alsof het niets was… Waarom zou ik met diegene mijn leven delen?
En toch kan ik geen afstand van je nemen. Het had zo mooi kunnen zijn. De hoop blijft. Dus staan we hier, nu, in de situatie dat ik alsmaar doorga terwijl ik verzuip in mijn verdriet. Door jou. Voor jou. Terwijl je mij niet eens verdient.
Ik staar in de grijze verte. Nu is de twijfel weg. De leegte bleef, maar verdwijnt vast met de tijd. Ik ga nooit meer om je janken. De eerste onverschilligheid over een hart dat brak.
Nooit meer dat dilemma. Vrij, sinds ik dat mes in je prachtige borstkas stak.
Alleen weet ik niet of ik de weg terug naar mijn wereld nog vinden kan.
Er zijn maar weinig mensen waarmee je echt goede gesprekken kunt voeren. En als je dan, op een mooie dag, zo’n gesprek hebt, dan besef je ineens dat je dankbaar mag zijn. Dankbaar voor de lieve mensen om je heen. Dankbaar voor het feit dat er anderen zijn die echt begrijpen wat je bedoelt, en die je niet veroordelen om de keuzes die je maakt, maar je juist aanmoedigen om op de ingeslagen weg verder te gaan.
En ook dankbaar voor wat je hebt, voor wat het leven je wel gegund heeft, al is het soms zo moeilijk om dat nog te zien. En voor alles wat je op eigen kracht bereikt hebt.
Ik ben geen fan van shirts met opdruk. Dat mogen jullie gerust weten. Ik draag ze dan ook nooit. Nou vooruit, bíjna nooit. Want voor je favoriete band moet je natuurlijk een uitzondering maken.
Maar dan wil ik niet iets wat standaard is. Vaste lezers weten dat ik ooit een wedstrijd won, waardoor ik jarenlang in mijn eigen, officieel uitgebrachte ontwerp naar concerten toe kon. Ook maakte ik nog niet zo lang geleden een ter plekke verzonnen ééndagsontwerp; de zilveren inkt die ik had gebruikt ging er in de was net zo snel weer uit als ik hem erop had getekend. En inmiddels was het shirt met mijn eigen ontwerp voorzien van een aantal handtekeningen – met diezelfde zilveren stift – dus moest ik voor concerten teruggrijpen op mijn allereerste shirt, met daarop het logo dat ik van alle Rowwen Hèze-logo’s nog steeds de mooiste vind. Maar wel in een oersaai egaal poepbruin. Daar moest natuurlijk iets aan gedaan worden.
En zo vertrok ik gisteren naar de schouwburg in Venray. En ik heb het jaren terug al opgegeven om mensen over te halen Rowwen Hèze te gaan luisteren, maar echt, lieve lezers, als jullie nog de kans krijgen om naar deze theatertour te gaan dan moet je dat gewoon eens doen. Ik denk niet dat je weet wat je overkomt. Ze hebben zichzelf wederom overtroffen. Het was verrassend, origineel, grappig en vooral ontzettend genieten. Van prachtige ballades naar een zaal die opspringt, danst, zingt en klapt, en weer terug. Een paar blogposts geleden ging het in de reacties nog over muziek die alles vult. Rowwen Hèze kan dat. Neem Goud. Zo ongelofelijk goed, dat nummer had van mij uren mogen duren. En er gebeurde nog veel meer. Als je me niet gelooft, vraag het maar aan Naomi. En voor hun dertigste verjaardag trakteren ze elke bezoeker ook nog op een gratis single.
Na afloop kregen we de kans om met Tren op de foto te gaan. Drie dames met shirts (twee keer mijn ontwerp, éénmaal goudgepimpt logo) en één accordeonist (met twee glazen bier in zijn hand…?)
En ikke trots :)
