Mijn nagellak is blauw. Hoe zou het zijn, als je je nergens meer druk over hoefde te maken? Doen en laten wat je wil. Misschien is het niet iets om gelukkig van te worden. Van valse hoop word je soms blij. Alle mensen willen iets anders. Ik zou de noodzaak daarvan graag in twijfel trekken. Maar het heeft zo weinig zin. Ooit gaan we vechten om de ander gelijk te mogen geven. Dat is vast niet beter dan de oorlogen van nu. Er zijn veel te weinig mensen om er iets aan te doen. En als ze in de meerderheid zijn, dan zijn we uitgestorven.
Ik zou iemand willen worden om trots op te zijn. En niet vanwege nagellak.
Precies de woorden zoals ik ze vorig jaar om deze tijd typte. Geen idee van wat me de volgende dag te wachten stond: één tiende te weinig voor Nederlands, heel wat puntenverlies op y=ax+b en die Wadlopertjes, in het bijzonder die Wadlopertjes.
Beloof me dat ik morgen niet ga terugdenken. Vooral niet aan die groene met die rode neus. Alsjeblieft niet. Het is vast beter dat ze ergens op een schroothoop staan. Amsterdam CS.
Ik praat prietpraat. Misschien is het wel beter als jullie het niet begrijpen. Als je maar weet dat ik de tijd best een jaar terug zou willen draaien. Wat konden die examens me nou schelen, de enige val waar ik in liep was verlicht met xenonlampen. Vanaf kilometers te vermijden maar ik moest me weer zonodig laten verblinden.
Een jaar geleden wist ik nog van niks. Nu weet ik alles. En er zeggen stemmen achter me niet hoi, maar: maak eens een knopje ‘undo’ op de tijd.
We worden met zijn allen voor de gek gehouden. Na ruim 10.000 jaar beschaving is het nog steeds de natuur die bepaalt hoe we ons voelen. En ik heb daar nu na nauwelijks 19 jaar al geen zin meer in. De natuur speelt met ons. Ze geeft ons gevoel. En zodoende moeten we alles doen wat goed voor haar is. We denken dat dat leuk is. En anders voelen we ons slecht en stom. Of als het niet lukt. Dan ook. Al doe je nog zo je best.
Ik wil niet meer. Ik wil leuk vinden wat slecht voor me is. Nouja, niet direct. Maar ik heb zo’n zin om me te verzetten tegen al dat stomme gedoe met zorgen dat de soort in stand blijft en ander biologisch gemurmel. En al helemaal tegen alle geweld die daar aan te pas komt. Overigens vraag ik me ook af waarom ik zit te leren voor iets stoms als een cijfertje. Of het nou een 9 of een 2 is, het is maar een beetje inkt.
Ik erger me gewoon aan lentekriebels. De zon mag ook wel gewoon schijnen zonder dat alles en iedereen zich voort wil planten. Bekijk het even, ik doe niet mee. Het beste wat een mens ooit kan doen is zich vooral niet voortplanten. Waarom is alles wat ik doe uiteindelijk afkomstig uit de natuur, en waarom zeg ik auw als de natuur mij slaat en niet een keertje andersom?
Als je geen twaalf keer in La Via Volta kunt, ga je dertien keer in Xpress. En voor de rest ben ik de tel kwijtgeraakt. Behalve die ene keer El Condor, wat het aantal keren over de kop op 44 zet. Die 100 haal ik nooit meer natuurlijk.
Ik had niet verwacht dat de gevolgen van de sluiting van La Via Volta zo groot zouden zijn. Weemoedig werd ik ervan, als ik er langs liep. Die trieste muziek in het compleet verlaten rijk ‘Italia’. Werkelijk iedereen zat aan de andere kant van het park. De zweefmolen ernaast? Leeg. En in Xpress, dat na de sluiting ook compleet afgezonderd was, kon je voor het eerst in de zeven keer dat ik in Walibi ben geweest, blijven zitten omdat de wachtrij uit een man of acht bestond.
Conclusie? Ze hadden er een attractie bíj moeten bouwen, om mensen in de richting van La Via Volta te doen trekken. Nu maken ze het zichzelf moeilijk door Xpress te isoleren. Als ze het maar niet in hun hoofd halen die ook te sluiten.
Dit moment allien vur meej.
En waat er gister waas?
Gen idee, dat is vurbeej.
(Rowwen Hèze)
Waarschijnlijk ben ik morgen bont en blauw. En heb ik spierpijn. Dat doe ik zelf natuurlijk, want ik steek in alle achtbanen mijn handen in de lucht. Ik kan het niet laten om op die manier over te brengen wat ik belangrijk vind: vrede.
Anderen doen het ook. Sommigen nemen het van me over. Dat vind ik echt iets moois. Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen zo laten zien waar ze voor staan! Ik krijg zin om er iets mee te doen, er op de ene of andere manier op in te spelen. Maar ik heb geen idee hoe. Misschien komt dat nog ooit.
Eindelijk weer tijd om ook maar op mijn weblog te kíjken. Ik moet nogal een inhaalslag maken. Maar eerst maar eens uitleggen waarom er hier eigenlijk niets is gebeurd: ik heb het ongelooflijk druk gehad.
Eerst twee weken onophoudelijke studiedruk: toets, toets, werkcollege, verslag, verslag, practicum, verslag, tentamen, toets, werkcollege, en eigenlijk nog meer verslag, maar dat laatste kón al niet eens meer. Want dit weekend was het toppunt van alle drukte: vrijdag naar Leiden, zaterdag naar Den Bosch en zondag weer naar Leiden. Maar een paar uur slapen en minstens zoveel in de trein zitten. Op weg naar een uur of negen wiskunde doen…
Maar het resultaat is dat ik een baan heb en dat ik bovendien weer heel veel leuke mensen heb ontmoet :) Dus ik ben tevreden. Maar wel moe natuurlijk. En dan vandaag én morgen weer wiskunde… Lineaire algebra nog wel. Ik ben blij dat ik een middagje vrij heb, tijd om wat dingen in te halen. Vooral mijn slaapgebrek!
