Wat anderen niet konden zien, was de pijn die de filosofe in me deed. Ik dacht veel na over het leven. De conclusie was meestal, dat het niet veel meer was dan een reis naar de dood. Een moeizame tocht. De zin van het leven kon ik nergens vinden. Het enige wat voor me open lag was de informatie in mijn biologieboek, die me eenvoudigweg vertelde dat het leven niet meer dan toeval was. Het had niets uitgemaakt, als niet per toeval een soort zou zijn ontstaan die over de zin van het leven na was gaan denken. Maar deze soort was er. En per toeval was ik één van hen. Per toeval was ik één van degenen die het meest waren vastgebonden in de touwen van het lot. Toch geloofde ik er heilig in. De evolutie was de waarheid. De mens, dat was haar dieptepunt.
De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier, de stilte en de droogte, en de leegte van dit hier. De hemel en de aarde, de wijdsheid van het land, en de wijsheid van één man, dat is genoeg.
Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht, ik overdacht mijn zorgen en de wereld en alle keren dat ik wakker lag, ik besloot, wat een mooie dag, wat een mooie dag.
De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt, de tijd is hier de ruimte, de diepte hier is wild. De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens, de liefde van één mens, was mij genoeg.
Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht, ik overdacht mijn zorgen en de wereld en alle keren dat ik wakker lag, ik besloot, wat een mooie dag, wat een mooie dag.
Wat een mooie dag, wat een mooie dag voor de dood.
We wonen op het platteland, maar we laten zien dat ook wij chique kunnen zijn! Niet in boerenkiel, maar in gala!
Het was zeer geslaagd gisteren, iedereen zag er fantastisch uit. Het is echt heel leuk om al je klasgenoten zo te zien. En het was natuurlijk super gezellig. Mister Gala was wat mij betreft trouwens Giepmiep, hij zag er (in tegenstelling tot Pommetje die hetzelfde gekleed was maar meer op een psychiatrisch patiënt leek) echt geniaal uit in dat lakeienpak en met die pruik. Hij heeft er gewoon het goede hoofd voor :D
Maar boven mijn hoofd fluit een kleine pimpelmees de lente. En waar een blad of zeven nog altijd groen, wat eenzaam de jasmijn bekleden staat de eerste sneeuwklok weer in bloei. De zon laag beschijnt een wereld die het bestaan van vier verschillende seizoenen wel haast vergeten moet.
Heb ik opeens het eerste uur vrij. Ik had eigenlijk willen gaan kijken hoe de zon opkomt, maar het is zo bewolkt, hij is gewoon al op zonder dat iemand het in de gaten heeft. Hoewel hij volgens Redshift pas over één minuut boven de horizon uitkomt. Ja, ik ben maar in de mediatheek gaan zitten. Dan zou het nu zover moeten zijn, ik kijk door het minieme raampje boven de nooduitgang maar ik zie geen verschil. Het is nog zo donker dat ik alleen maar silhouetten in de schemering zie. De ochtendschemering, voor een keer. Daar heb ik eigenlijk helemaal niet zo’n moeite mee. Behalve dan, dat ik hier recht naar het westen zit te kijken en van de kleuren van de zonsopgang (mochten die zichtbaar zijn vandaag) totaal niets meekrijg. Misschien zou die schoonheid me ook alleen maar doodongelukkig maken. Ik zie even niet zo veel kleur meer. Morgen zal het hopelijk beter zijn.
Over kleuren gesproken, ik zit hier met goed uitzicht op de jeugdboeken, en ik zie een zeer in het oog springende kleurrijke rij boeken. Harry Potter. De titels kan ik vanaf hier niet lezen, maar aan de kleuren zie ik wel dat van alle zes tot nu toe uitgekomen boeken (of loop ik inmiddels alweer achter?) maarliefst twee exemplaren in de mediatheek staan. Dat hebben ze zelfs niet van Gaten (Louis Sachar). Henk Roks scheen dat nochtans een goed boek te vinden. Daar komt bij, dat ik me ernstig afvraag wie in ’s hemelsnaam nog een boek van Harry Potter gaat lezen. Volgens mij is de populariteit van de serie drastisch afgenomen. Het kan natuurlijk ook aan mij liggen dat ik niet in de gaten heb hoeveel het nog gelezen wordt onder kinderen. Maar ik dacht dat Harry Potter juist ook onder jongeren en volwassenen zo geliefd was? Ach, wat doet het er ook toe. De serie móét wel haast mooier zijn, als je hem lang vergeten in een kast tegenkomt, vergeeld en in een lettertype dat niemand nog kent. Zo vergaat het Harry zelf immers ook. En zo is het bij mij.
De wind die de snaren van het huis aansloeg, zij was de enige die me écht geborgen kon doen voelen. De wind, de enige die je kon vertrouwen; ze kon aanwakkeren of gaan liggen, maar blijven, dat deed ze altijd. Ik wilde in haar armen liggen en van haar houden, iets wat ik met de mensen niet kon. Doch ik heb anders moeten leren; de wind was niet om mee te spelen, zij was wispelturig en haar adem was voor velen het graf.
Nu weet ik echter wiens adem enkel dood betekent, ik weet weer wie niet betrouwbaar is. De mens kan mijn hart niet stelen, maar de wind blijft altijd van mij.
Het wordt vast weer een bijzonder jaar. Wat zal het dit jaar zijn? Weer temperatuurrecords vanwege het broeikaseffect, kernproeven op Papoea Nieuw-Guinea, de arrestatie van Osama Bin Laden, een nieuwe kabinetscrisis? Ik laat me maar verrassen, er is toch geen pijl op te trekken.
Voor mijzelf wordt het ook vast geen gewoon jaar, als het goed is ga ik studeren en ik word 18. En mijn goede voornemens hangen net zoveel van anderen af als van mijzelf geloof ik, en lijken erg onmogelijk, maar ik wil het tóch.
We zullen zien, ik hoop dat 2007 voor iedereen veel goeds brengt!
Vannacht is Saddam Hoessein opgehangen. Frappant dat ik vannacht over hem droomde, ik wist helemaal niet dat het vonnis al voltrokken zou worden, en in mijn droom had ik ook niet bepaald door dat het Saddam was die mij aan het vermoorden was. Maar toen ik vanmorgen van de executie hoorde, wist ik het meteen.
Ik zag daarnet beelden van de executie, Saddam kreeg de strop om zijn nek. Op dat moment gruwelde ik wel een beetje. (Ik had dan ook net gedroomd hoe het is om dood te gaan :P) Saddam verdient het, maar toch vind ik de doodstraf wel iets heel zwaars en zo vreselijk onherroepelijk. Eigenlijk vind ik het, sorry, ik kan echt geen beter woord bedenken, gewoon boers. Niet omdat ik het iets voor boeren vind, maar omdat dat nou eenmaal de uitdrukking is. Het is nogal primitief en lomp en ook zo gemakkelijk. Zoek maar een beul, dan slachten we ze gewoon af.
Bij Saddam was er niet veel twijfel dat hij het gewoon verdiende. Maar bij heel veel veroordeelden is die twijfel er wel. Misschien zijn ze onschuldig, misschien kunnen ze niet aansprakelijk worden gesteld. Niet dat bijvoorbeeld TBS alles is, maar het is wel een nobeler streven. Toch?